یک پژوهش تازه در حوزه روان‌شناسی نشان می‌دهد که برخی ویژگی‌های شخصیتی مرتبط با روان‌آزاری، در الگوی نوشتاری روزمره افراد قابل مشاهده‌اند. به بیان دیگر، واژه‌ها و ساختارهای زبانی که یک فرد در نوشته‌های عادی خود به کار می‌برد، می‌تواند نشانه‌هایی از ساختار شخصیتی او را لو بدهد.
بر اساس یافته‌های این تحقیق، افرادی که در ابعاد مختلف روان‌آزاری امتیاز بالاتری کسب می‌کنند، تمایل کمتری به به‌کارگیری واژه‌های مرتبط با اضطراب دارند. همچنین هنگام روایت رویدادهای زندگی، بیشتر به پیامدهای منفی افعال خودشان اشاره می‌کنند تا به احساسات دیگران.
محققان در بخش مرتبط با بُعد «سنگدلی» مشاهده کردند که افراد با امتیاز بالا در این بُعد، هنگام نوشتن درباره نقطه عطف زندگی خود، کمتری از واژه‌های احساسی منفی مانند «بد»، «نفرت»، «آسیب» و «خسته» استفاده می‌کنند. این الگوی زبانی، فقدان همدلی را در سطح نوشتاری بازتاب می‌دهد.
این یافته می‌تواند کاربردهای عملی در حوزه‌های مشاوره، غربالگری روان‌شناختی و حتی تحلیل متن در محیط‌های حرفه‌ای داشته باشد. البته محققان تأکید کرده‌اند که تنها به‌کارساختن یک الگوی نوشتاری برای قضاوت درباره شخصیت یک فرد کافی نیست و ارزیابی دقیق‌تر نیازمند فرایندهای بالینی استاندارد است.
