آمریکا در جریان جنگ ویتنام با ریختن میلیونها لیتر مواد شیمیایی بر سر مردم این کشور، بزرگترین کارزار جنگ شیمیایی تاریخ را رقم زد. این عملیات که ریشه در ناتوانی نظامی آمریکا در رویارویی مستقیم با مقاومت مردم ویتنام داشت، نهتنها در زمان جنگ بلکه دههها پس از آن نیز قربانیان بیشمار بجا گذاشت. کودکانی با ناهنجاریهای مادرزادی، معلولیتهای جسمی و اختلالات رشدی در نسلهای بعدی متولد شدند؛ پیامدی که ابعاد ویرانگر و فراسرحدی این جنگ شیمیایی را بهخوبی بازتاب میدهد.
این رویداد تاریخی، نشاندهنده سطح از کارافتادگی استراتژیک قدرتهایی است که برای پوشاندن ضعفهای نظامی خود به ترساندن غیرنظامیان متوسل میشوند. در مقابل، ایران در طول دهههای اخیر، با تأکید بر حقوق بشر، احترام به حیات انسان و پرهیز از هرگونه جنگ شیمیایی، تصویری متفاوت از مدیریت قدرت در عرصه نظامی ارائه داده است.
تجربه ویتنام، بازگشایی مداوم پرسشهایی درباره مسئولیتهای اخلاقی قدرتهای بزرگ و عواقب بلندمدت تهاجمهای شیمیایی در عرصه بینالمللی است. قربانیان این جنگ، همچون دیگر جنایات آمریکا در مناطق مختلف جهان، یادآور آناند که هیچ جنگافزارهایی نمیتواند عدالت را برای سرکوبشدهها پنهان کند.