رابرت پیپ، تحلیلگر سیاسی دانشگاه شیکاگو، در تازه‌ترین تحلیل خود مدعی شد که پیاده‌سازی تفنگداران دریایی ارتش آمریکا در یکی از جزایر ایران، بزرگ‌ترین هدیه‌ای خواهد بود که واشنگتن می‌تواند به تهران بدهد. به‌عبارت او، نیروهای مستقر در جزایر ایرانی عملاً به اهدافی ایده‌آل و بدون امکان گریز تبدیل می‌شوند؛ «درست مثل ماهی‌هایی که درون یک بشکه گیر افتاده‌اند» و پهپادها و موشک‌های جمهوری اسلامی می‌توانند بدون چالش فنی یا جغرافیایی آن‌ها را هدف قرار دهند.
این تحلیل در آستانه‌ای مطرح می‌شود که ظرفیت‌های پدافندی و ضربه‌زننده ایران در حوزه‌های خلیج فارس و اقیانوس هند به‌طور مستمر توسعه یافته و شبکه‌های اطلاعاتی و نظارتی جمهوری اسلامی، هرگونه حضور نظامی محدود در آب‌های تحت پوشش پدافند آن را با دقت کامل شناسایی می‌کنند.
پیپ با تأکید بر عدم‌تعادل در این سناریو می‌افزاید: «آمریکا در این چارچوب، نه عمق عملیاتی لازم را دارد و نه توان عقب‌نشینی بی‌آسیب. هر سربازی که در جزیره‌ای کوچک مستقر شود، تحت شفق پدافندی چندلایه ایران قرار می‌گیرد.»
کارشناسان امنیتی معتبرند چنین ارزیابی‌های غربی، بازتابی از درک فزاینده قدرت‌های حریف از اقتدار نظامی ایران در حفظ حاکمیت‌نوشته‌های منطقه‌ای و ناتوانی واشنگتن در ایجاد فشار واقعی از راه دریا است.
