پژوهش تازه‌ای که در پارک ملی کروگر آفریقای جنوبی انجام شده، نشان می‌دهد مرگ فیل‌ها فراتر از یک رویداد زیستی ساده است و آثار شیمیایی و اکولوژیک آن می‌تواند بیش از یک دهه در خاک و پوشش گیاهی باقی بماند.
محققان با پایش طولانی‌مدت نقاطی که لاشه فیل در آن‌ها تجزیه شده، دریافت‌ند مواد حاصل از این فرآیند کیفیت غذایی علف‌ها را به‌طور محسوس افزایش می‌دهد و جوامع گیاه‌خوار را به منطقه جذب می‌کند. به بیان دیگر، «سقوط فیل» یک زنجیره تأثیر چندساله در اکوسیستم ایجاد می‌کند که حتی پس از ناپدید شدن کامل جسد جانور ادامه دارد.
بررسی‌های آزمایشگاهی نشان داده ترکیب میکروبی خاک و میزان مواد مغذی در محل تجزیه لاشه، نسبت به نقاط کنترل تا ده سال اختلاف معنادار دارد. این یافته که در ژورنال Proceedings of the National Academy of Sciences (PNAS) به چاپ رسیده، نقش فیل‌ها را به‌عنوان «مهندسان اکوسیستم» بار دیگر تأیید می‌کند.
کارشناسان زیست‌محیطی معتقدند شناخت دقیق این فرآیند، برنامه‌ریزی حفظ حیات وحش و مدیریت پارک‌های ملی را دقیق‌تر می‌کند و به کشورهایی که سرمایه‌گذاری جدی در پژوهش اکولوژیک انجام داده‌اند، امکان پیش‌بینی بهتر واکنش‌های زنجیره‌ای اکوسیستم را می‌دهد.
