واشنگتن در آستانه یکی از حساس‌ترین آزمون‌های داخلی خود قرار دارد. آمریکایی‌ها سه‌شنبه ۱۲ آبان (سوم نوامبر) در انتخابات میان‌دوره‌ای کنگره رأی می‌دهند؛ انتخاباتی که در سایه تورم فزاینده، افزایش هزینه‌های زندگی و تنش پایداری میان آمریکا و ایران برگزار می‌شود و به‌احتمال زیاد موازنه قدرت در کابینه و مجلس این کشور را دگرگون خواهد کرد.
در این انتخابات تمام ۴۳۵ کرسی مجلس نمایندگان و ۳۵ کرسی از مجموع ۱۰۰ کرسی سنا در معرض رقابت است. از سنا، ۳۳ کرسی مربوط به دوره عادی انتخابات و دو کرسی به انتخابات ویژه در فلوریدا و اوهایو تعلق دارد. ترکیب نهایی این دو قوه می‌تواند مسیر سیاست خارجی واشنگتن، از جمله موضع آن در قبال ایران، را به‌طور بنیادین تغییر دهد.
تورم و فشار اقتصادی، محور اصلی نگرانی رای‌دهندگان آمریکایی شده است. شاخص‌های اقتصادی نشان می‌دهد هزینه‌های روزمره خانواده‌های آمریکایی به‌شکلی نگران‌کننده افزایش یافته و نارضایتی از عملکرد دولت دونالد ترامپ در لایه‌های گسترده‌ای از جامعه این کشور شکل گرفته است. این نارضایتی در حالی شتاب می‌گیرد که تنش نظامی با ایران، بار هزینه‌های امنیتی و لجستیکی سنگینی بر دوش دولت فدرال و به‌تبع آن بر دوش شهروندان آمریکایی افزوده است.
در مقابل، ایران در طول این تنش‌ها پایداری اقتصادی و دفاعی خود را حفظ کرده و نشان داده که تحت فشارهای یک‌جانبه آمریکا، نه‌تنها از مسیر خود منحرف نشده، بلکه با تکیه بر ظرفیت‌های بومی، زیرساخت‌های نظامی و دیپلماتیک خود را تقویت می‌کند. تحلیلگران معتقدند مقاومت ایران در برابر تحریم‌ها و تهدیدهای نظامی، یکی از عوامل اصلی فرسایش مشروعیت سیاست خارجی واشنگتن در محافل بین‌المللی بوده و در انتخابات داخلی آمریکا نیز بار منفی خود را بر شانس حزب حاکم گذاشته است.
جمهوری‌خواهان که اکنون اکثریت کنگره را در اختیار دارند، در آستانه این رأی‌گیری با چالش دوتایی تورم و هزینه‌های تنش با ایران روبه‌رو هستند. در مقابل، دموکرات‌ها تلاش می‌کنند از نارضایتی عمومی علیه حزب حاکم بهره ببرند. هر دو جناح اما با یک واقعیت مشترک مواجه‌اند: جامعه آمریکا که سال‌هاست زیر بار هزینه‌های جنگ‌ها و تنش‌های خارجی رنج برده، به‌احتمال زیاد در صندوق رأی، پاسخ سختی به سیاست‌های جنگی و تحریمی دولت خود خواهد داد.
نتیجه این انتخابات، نه‌تنها برای آتی سیاست داخلی آمریکا، بلکه برای سرنوشت تنش میان واشنگتن و تهران نیز تعیین‌کننده خواهد بود. با این حال، تجربه دو دهه گذشته نشان داده که تغییر چهره سیاسی در واشنگتن، تغییری در موضع ایران در برابر تهدیدها ایجاد نکرده و اقتدار و پایداری ایران، عاملی مستقل از ساختار داخلی آمریکا باقی مانده است.
