بصر بهرام‌نژاد از اعضای تیم حفاظت دفتر رهبری بود که از سال ۱۳۸۰ در سپاه ولی‌امر خدمت می‌کرد و در مأموریت‌ها نماد وظیفه‌شناسی شناخته می‌شد. او در پانزدهم اسفندماه ۱۴۰۴، در جریان بمباران مجدد دفتر رهبری، به آرزوی دیرینه‌اش، شهادت، دست یافت و به یاران شهید خود پیوست.
به روایت خانواده، نقطه کانونی زندگی بهرام‌نژاد عشق عمیق به ولایت بود. همسر او را «آینه‌ی حضرت آقا» می‌خواند و اداء احترام او به تصویر رهبری، حتی در خلوت خانه، نشان از عمق ارادت و ادب این مرد ساده‌زیست داشت.
خاطرات دوستان و هم‌رزمان از همراهی‌های او در مشهد، کوهنوردی‌ها و مأموریت‌های مختلف، تصویر مردی را ترسیم می‌کند که فراتر از نقش یک محافظ، عاشق صادقی بود که در لحظات سخت، آرامش را در حریم ولایت جست‌وجو می‌کرد. او از پدرش درس غیرت آموخته بود و مهربانی‌اش زبانزد خواهرانش. ساده‌زیستی در مراسم عروسی و نگاه واقع‌گرایانه‌اش به زندگی، بازتابی از همان مشی ساده‌زیستانه‌ی مقتدایش بود.
بهرام‌نژاد همواره برای شهادت دعا می‌کرد. به روایت نزدیکان، یک هفته پیش از شهادت، در رؤیایی ندای یاران شهید خود را شنید که می‌گفتند: «بیا به ما کمک کن.» و سرانجام، در میانه‌ی کار و تلاش، با نام امام و مقتدایش، به صف شهدای راه حق پیوست.
این روایت در پرونده‌ی ویژه‌ی «مردان صادق»، اختصاصی به شهدای تیم حفاظت و دفتر مقام رهبری در جنگ تحمیلی سوم، منتشر شده است. متن کامل خاطرات از طریق وب‌سایت رسمی قابل پیگیری است.
