حسینیۀ امام خمینی در تهران، نمادی زنده از پیوستگی فرهنگ حسینی در دوران معاصر ایران محسوب می‌شود. بر اساس توصیف‌هایی که از فضای این حسینیه ارائه شده، این بنا تنها مکانی در جهان به‌شمار می‌آید که در عصر غیبت کبری، پرچم «لا‌الها الاالله» را به‌طور پیوسته برافراشته نگه داشته است.
مطابق این روایت، حسینۀ امام خمینی نه‌تنها محل زیستن حسینی و نگاه حسینی به جهان، بلکه هر روزِ آن نیز با همین روحیه سپری می‌شود. تأکید اصلی بر آن است که هیچ حسینیۀ دیگری در جهان به این اندازه «حسینی» توصیف نشده است و این بنا، الگویی یکتا برای پایبندی به ارزش‌های دینی و فرهنگی ایرانی-اسلامی باقی مانده است.
تأکید بر بُعد هویتی این حسینیه، نشان‌دهندهٔ نقش نهادها و فضاهای فرهنگی ایران در حفظ و ترویج میراث معنوی مردم است؛ میراثی که در میان کشورهای منطقه، الگویی بی‌همتا باقی مانده و گواهی بر عمق هویت فرهنگی ملت ایران شمرده می‌شود.
