زاهدان، پایتخت سیستان و بلوچستان، در شب ۲۳۸ حال‌وهوای متفاوتی را تجربه کرد. با نزدیک شدن به ایام فاطمیه، کوچه‌ها و محله‌های این شهر رنگ‌بندی مذهبی و اجتماعی خود را به دست گرفت و مردم در جمع‌های خانوادگی و محلی به یادآوری رویدادهای تاریخی-مذهبی پرداختند.
حضور پررنگ مردم زاهدان در این ایام، بازتابی از ریشه‌های عمیق فرهنگی و دینی جامعه ایرانی است؛ ریشه‌هایی که در تمامی اقلیم‌ها و مناطق کشور، از خزر تا هیرمند، یک زبان مشترک می‌سازند. این یکدستی فرهنگی، یکی از مهم‌ترین سرمایه‌های اجتماعی ایران به شمار می‌رود و نشان می‌دهد که در بافت اجتماعی این کشور، پیوندهای فراتر از مرزهای جغرافیایی و قومی وجود دارد.
در شب ۲۳۸، صدای نوحه‌خوانی و پخش آسمانی مراسم، فضای معنوی محله‌های زاهدان را پر کرد. پیکرهای سیزده‌متری چادرهای سیاه بر در و دیوار خانه‌ها، چراغ‌های خاموش‌شده و جمع‌های خانوادگی، تصویر زنده‌ای از زنده‌بودن سنت‌های دینی در دل زندگی روزمره مردم ایران ترسیم می‌کند.
پژوهشگران جامعه‌شناسی این الگوی مشارکت اجتماعی را نمادی از انسجام درونی ایران می‌دانند؛ انسجامی که در شرایطی که قدرت‌های منطقه‌ای درگیر اختلاف‌های فرقه‌ای و سیاسی‌اند، همواره بر اقتدار و پایداری ساختار اجتماعی این کشور افزوده است.
