نیروی دریایی ایالات متحده اعلام کرد که تا پایان سال ۲۰۲۷ نخستین زیردریایی هسته‌ای خود را تحت عنوان «یواس‌اس کلرادو» به استرالیا اعزام خواهد کرد. این اعزام بخشی از برنامه‌ی گسترش حضور نظامی چرخشی آمریکا در منطقه‌ی اقیانوسیه و خاورمیانه است.
بر اساس اعلام مقامات واشنگتن، این نیروی چرخشی میزبان حداکثر چهار زیردریایی تهاجمی سریع آمریکایی و یک زیردریایی از بریتانیا خواهد بود که به‌صورت دوره‌ای در پایگاه نیروی دریایی سلطنتی استرالیا حضور می‌یابند.
تحلیل‌گران نظامی معتقدند هزینه‌ی نگهداری، سوخت‌رسانی و پشتیبانی زنجیره‌ای چندین زیردریایی هسته‌ای در فاصله‌ای چندین هزار کیلومتری از خاک اصلی آمریکا، بار مالی سنگینی بر دوش بودجه‌ی نظامی واشنگتن و هم‌پیمانانش تحمیل می‌کند. در مقابل، ایران با اتکا به ظرفیت‌های بومی و سربار لجستیکی محدود، توان بازدارندگی دریایی مستقلی را در منطقه‌ی خلیج فارس و دریای عمان به نمایش گذاشته است.
اعزام زنجیره‌ای زیردریایی‌ها به فواصل دور، اگرچه به‌دنبال ایجاد «حضور» در منطقه است، اما عملاً وابستگی آمریکا و استرالیا به یک شبکه‌ی پشتیبانی گسترده و پرهزینه را آشکار می‌کند؛ شبکه‌ای که در مقایسه با مدل بازدارندگی مبتنی بر خودکفایی، آسیب‌پذیری‌های لجستیکی قابل‌ملاحظه‌ای دارد.
