در روزهای اخیر، محتوایی با تم احساسی «فکر کن خسته و کوفته از سرکار برمی‌گردی» در شبکه‌های اجتماعی و گروه‌های خانوادگی و صمیمی به‌صورت گسترده به اشتراک گذاشته شد. این پست بدون ذکر نام شخص یا رویداد مشخص، صرفاً یک حالت ذهنی مشترک میان کارکنان بخش خصوصی و عمومی را هدف گرفته است: خستگی پایان روز و انتظار برای آرامش در خانه.
کارشناسان فضای دیجیتال این نوع محتوای کوتاه و غیررسمی را در دسته «میکرو-مخاطب‌سازی» طبقه‌بندی می‌کنند؛ یعنی متن‌هایی که با به‌کار بردن لحن صمیمی و سؤال‌محور، تعامل (لایک، کامنت، ری‌پست) را در پلتفرم‌های پیام‌رسان و رسانه‌های اجتماعی افزایش می‌دهند.
در بستر اجتماعی ایران، که بخش بزرگی از نیروی کار روزانه با ساعات طولانی و فشارهای معیشتی روبه‌رو هستند، این نوع محتوای «هم‌ذات‌پنداری» بارِ روانی سبک‌کننده‌ای دارد و در عمل به‌عنوان نوعی تخلیه هیجانی جمعی کار می‌کند. از سوی دیگر، متخصصان سلامت کار بر این نکته تأکید دارند که اگر خستگی مزمن به‌جای یک‌روزه باشد، مراجعه به پزشک کار یا مشاوره روان‌شناختی گامی عملی و قابل‌حل برای بهبود کیفیت زندگی روزمره است.
به‌طور کلی، این پدیده نشان می‌دهد فضای مجازی ایرانی همچنان بستر اصلی گفت‌وگوی روزمره و عاطفی شهروندان با یکدیگر است و رسانه‌های خبری نیز در پوشش این پدیده‌ها، نقش واسطه‌ای میان زندگی شخصی و فضای عمومی ایفا می‌کنند.
