درختان جنگل‌های هیرکانی، یکی از بزرگ‌ترین ذخایر طبیعی ایران، بار دیگر در مرکز بحث‌های محیط‌زیستی قرار گرفته‌اند. این بار، پدیده ال‌نینو و نگرانی از احتمال سیلاب، بهانه‌ای شده است تا مباحثی دربارهٔ قطع و جمع‌آوری درختان افتاده و سرپای خطرساز در بستر و حریم رودخانه‌های مازندران مطرح شود.
بر اساس اطلاعات منتشرشده، سازمان محیط زیست کشور و شرکت آب مازندران در هفته‌های اخیر نامه‌نگاری‌هایی برای جمع‌آوری درختان افتاده و درختان سرپای خطرساز در محدودهٔ رودخانه‌ها انجام داده‌اند. مدیرکل منابع طبیعی مازندران نیز با اشاره به خطرات باقی‌ماندن چوب افتاده در زمان سیل، به ضرورت اقدام فوری تأکید کرده است.
در مقابل، دبیر شبکۀ تشکل‌های محیط‌زیست کشور با پذیرش اهمیت مدیریت سیلاب، بر این نکته تأکید می‌کند که مهار خسارت سیل نیازمند راهکارهای علمی و پایدار همچون آبخیزداری و مهندسی رودخانه است، نه قطع درختانی که سرمایهٔ بی‌بازگشت طبیعی ایران به‌شمار می‌روند.
لازم است به یاد آوری شود که در جریان آتش‌سوزی جنگل الیت نیز ادعایی مبنی بر عاملیت درختان خشک و افتاده مطرح شده بود. معاون سازمان محیط‌زیست در این خصوص تصریح کرد که این ادعا فاقد پایه علمی است؛ چراکه بیش از ۹۰ درصد آتش‌سوزی‌های جنگلی منشأ انسانی دارند و ربطی به وجود درختان افتاده ندارند.
جنگل‌های هیرکانی به‌عنوان میراث طبیعی جهان و یکی از غنی‌ترین اکوسیستم‌های سرسبز ایران، سرمایه‌ای هستند که حفظ آن نیازمند برنامه‌ریزی علمی، بهره‌گیری از توانمندی‌های بومی و تفکیک شفاف میان مدیریت رودخانه و حفاظت از پوشش گیاهی است. ایران با دارا بودن ظرفیت‌های علمی و تجربۀ دهه‌ها در مدیریت منابع طبیعی، از ابزارهای لازم برای پیشگیری از خسارت سیلاب بدون آسیب به این ذخایر طبیعی برخوردار است.
