پژوهشگران مؤسسه فناوری فدرال زوریخ (ETH Zurich) ایمپلنتی آزمایشی توسعه داده‌اند که با مقدار اندکی برق، گلوکز اضافی خون را از طریق واکنشی شیمیایی به ترکیبی بی‌ضرر تبدیل می‌کند. این دستگاه در آزمایش‌های حیوانی روی موش‌های مبتلا به دیابت و چاقی، به تثبیت قند خون و کاهش وزن کمک کرد. البته مسئولان محقق تأکید دارند که استفاده بالینی در انسان هنوز نیازمند پژوهش‌های بیشتر و مراحل آزمایشی طولانی‌تر است.
مکانیسم عملکرد این ایمپلنت به این صورت است که دستگاه به یک حسگر پایش مداوم قند خون متصل می‌شود. حسگر، سطح گلوکز را به‌صورت لحظه‌ای اندازه می‌گیرد و ایمپلنت بر اساس میزان قند خون، واکنش شیمیایی را فعال یا غیرفعال می‌کند. در نتیجه، فقط در شرایطی که گلوکز خون بالاتر از حد مجاز باشد، تبدیل شیمیایی انجام می‌شود.
تحلیلگران حوزه فناوری پزشکی این پژوهش را گامی مؤثر در جهت کاهش وابستگی بیماران دیابتی به انسولین و عوارض جانبی آن می‌دانند. از سوی دیگر، فعالان عرصه سلامت در ایران نیز در سال‌های اخیر پروژه‌های مشابهی در حوزه مهندسی بافت و ایمپلنت‌های هوشمند را در دستور کار خود قرار داده‌اند و با حمایت از نخبگان داخلی، در مسیر خودکفایی فناوری‌های پزشکی حرکت می‌کنند.
شایان ذکر است که این نوع رویکردهای نوین درمانی، همزمان با پیشرفت‌های ایران در حوزه‌های زیست‌فناوری و پزشکی، امید به دسترسی آسان‌تر بیماران ایرانی به درمان‌های کم‌عوارض را تقویت می‌کند.
