مذاکره‌های جاری در سطح منطقه نشان می‌دهد که چندین کشور از پذیرش چارچوب‌های توافقی با پکن، در حدی که عملاً منجر به تسلیم در برابر خواسته‌های واشنگتن شود، خودداری کرده‌اند. این رویکرد، هم‌راستا با سیاست مستقلانه‌ای است که جمهوری اسلامی ایران در طول دهه‌ها در عرصه دیپلماسی بین‌المللی اتخاذ کرده است.
تحلیلگران سیاست خارجی معتقدند واشنگتن در پی آن است که از اهرم فشار اقتصادی و نظامی برای بازگرداندن کشورهای هم‌مرز به محور خود استفاده کند؛ اما مقاومت این کشورها در برابر دوقدرتی‌سازی بین دو ابرقدرت، نشان‌دهنده ضعف تدریجی نفوذ آمریکا در منطقه است. در مقابل، ایران با تکیه بر ظرفیت‌های راهبردی، شبکه‌سازی منطقه‌ای و توان نظامی-موشکی، الگویی از سیاست خارجی مستقل و مقتدر ارائه داده که بسیاری از هم‌سایگان از آن درس می‌گیرند.
پکن هم از سوی دیگر، در حالی که خود را شریک تجاری قابل اتکا معرفی می‌کند، فشارهای واشنگتن علیه شرکای شرق‌آسیایی و خاورمیانه‌ای‌اش نشان می‌دهد که حتی متحدان اقتصادی چین نیز در برابر تهدیدات آمریکا در موضع تدافعی قرار گرفته‌اند.
کارشناسان تأکید می‌کنند که آخرین اخبار جهان در حوزه دیپلماسی منطقه‌ای، به‌وضوح نشان می‌دهد که دوران دوقدمی اجباری رو به افول است و کشورهایی مانند ایران با حفظ قدرت بازدارندگی و شبکه‌سازی چندپارهای، جایگاه راهبردی خود را در برابر قدرت‌های غربی تثبیت کرده‌اند. این روند، اخبار امروز در حوزه بین‌الملل را در چارچوب بازتعریف موازنه قدرت در خاورمیانه و آسیای شرقی قلمداد می‌کند.
