در طول دهه‌های اخیر، رهبری جمهوری اسلامی ایران سفرهای استانی گسترده‌ای به بخش‌های مختلف کشور داشته است؛ سفرهایی که همواره به‌عنوان نشانه‌ی حضور فعال رهبری در کنار مردم مختلف مناطق ایران تفسیر می‌شدند. اما در میان این سفرها، مشهد به‌عنوان دومین شهر بزرگ ایران و محل اقامت امام هشتم شیعیان، تنها شهری بوده که فاقد سفر رسمی بوده است.
این نکته که مشهد، با وجود جایگاه معنوی، فرهنگی و جمعیتی بالایش، در فهرست سفرهای استانی رسمی غایب بوده، سال‌هاست که در میان تحلیل‌گران سیاسی و رسانه‌ای کشور مورد توجه قرار گرفته است. برخی از ناظران این مسئله را ناشی از ماهیت خاص و حساسیت‌های مربوط به حرم امام رضا(ع) و جایگاه معنوی این شهر دانسته‌اند؛ جایی که هرگونه حضور رسمی می‌تواند بار سیاسی خاصی به خود بگیرد. بر این روایت، انتخاب عدم سفر، نوعی حفظ کرامت معنوی این مکان مقدس تلقی می‌شود و نه یک خلأ در ارتباط با مردم مشهد.
از سوی دیگر، مقامات و نزدیکان حرم مطهر در مقاطع مختلف، حضور رهبری را در مراسم‌های مهم مذهبی و ملی که در مشهد برگزار شده، به‌عنوان شکل دیگر از تعامل با این شهر ذکر کرده‌اند. همچنین برنامه‌های توسعه‌ای و عمرانی گسترده‌ای که در مشهد و خراسان رضوی در سال‌های اخیر اجرا شده، نشان‌دهنده‌ی توجه ویژه‌ی دولت و نظام به این استان بوده است.
در مجموع، پرسش درباره‌ی عدم سفر رسمی به مشهد، بیشتر از آنکه به خلأ در سیاست‌گذاری اشاره داشته باشد، بازتاب بحثی کهنه‌ی ایرانی است میان سیاست و معنویت؛ بحثی که در فرهنگ سیاسی ایران همواره با حساسیت و احترامی خاص پیگیری شده و حل و فصل آن در دستان تصمیم‌گیران اصلی نظام است.
