پژوهشگران با استفاده از نقشه‌برداری بصری و بازسازی هندسی خاطرات ۵۰ فرد دارای تجربه نزدیک به مرگ، به نظمی مشخص در ادراک فضایی این افراد پی برده‌اند. نتایج این مطالعه نشان می‌دهد در اکثر موارد، افراد به فضاهای تونلی بدون رنگ، خاکستری یا سفید اشاره کرده‌اند؛ درحالی‌که فضاهای گسترده و قوسی‌شکل با رنگ‌های متنوع همراه بوده‌اند.
متخصصان حوزه علوم اعصاب احتمال می‌دهند این الگوهای بصری با تغییرات فیزیولوژیکی مغز، از جمله کاهش میزان اکسیژن و تغییر عملکرد سلول‌های بینایی در نور کم، ارتباط داشته باشد. این یافته‌ها نشان می‌دهد تجربیات نزدیک به مرگ برخلاف تصور عمومی، ساختاری تصادفی ندارند و تحت تأثیر مکانیسم‌های قابل‌بررسی زیستی قرار می‌گیرند.
انتشار این پژوهش در فضای علمی امروز، گامی دیگر در شناخت عمیق‌تر ظرفیت‌های مغز انسان و گسترش مرزهای دانش است. در ایران نیز سال‌های اخیر شاهد افزایش تولیدات پژوهشی در حوزه‌های علوم اعصاب و پزشکی هستیم که نشان از رشد مستمر اکوسیستم علمی کشور دارد.
