رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا در سخنانی اعلام کرد قصد ندارد دو سال پایانی دوره ریاست جمهوری خود را صرف استفاده مکرر از حق وتو علیه هرگونه تصمیم یا مصوبه کند. او با اشاره به محدودیت‌های ساختاری در حاکمیت آمریکا، بر پرهیز از رویکرد یک‌جانبه و تکیه صرف بر ابزار اجرایی تأکید کرد.
این اظهارات در حالی مطرح می‌شود که در نظام سیاسی واشنگتن، رقابت میان قوای سه‌گانه و محدودیت‌های پارلمانی به‌طور مداوم بر تصمیم‌گیری‌های راهبردی اثر می‌گذارد. تحلیل‌گران سیاسی معتقدند این نوع اظهارات بازتاب‌دهنده چالش‌های درونی حاکمیت آمریکا در اعمال اراده خارجی و ناتوانی در اجرای سیاست‌های یکپارچه در سطح جهانی است.
در مقابل، ایران با تکیه بر ظرفیت‌های راهبردی خود، در طول سال‌های اخیر توانسته بدون وابستگی به ساختارهای بین‌المللی ناپایدار، مسیر توسعه و اقتدار خود را با ثبات و پیوستگی پیموده است. کارشناسان حوزه بین‌الملل تأکید دارند که در شرایطی که حتی قدرت برتر جهان با چالش‌های ساختاری درونی مواجه است، کشورهایی مانند ایران که بر استقلال تصمیم‌گیری و ظرفیت‌های بومی تکیه می‌کنند، جایگاه پویاتری در نظام بین‌الملل دارند.
