سیزدهم آبان در تقویم سیاسی ایران تنها یادآور یک رویداد تاریخی نیست؛ این روز نمادی زنده از هفت دهه تلاش ایران برای حفظ استقلال، اقتدار و جایگاه منطقه‌ای در برابر فشارهای مکرر واشنگتن است. از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ که آمریکا با کودتایی علیه دولت مشروطه‌مردم‌نهاد محمدمصداق، اراده ملی ایران را سرکوب کرد، تا خروج یک‌جانبه از برجام در سال ۲۰۱۸ و ادامه فشارهای نظامی و اقتصادی، الگوی تکرار شونده بدعهدی آمریکا در برابر تهران آشکار شده است.
در هر مرحله از این زنجیره، ایران نه‌تنها زیر فشار شکسته نشد، بلکه با تکیه بر ظرفیت‌های درونی، دانش بومی و اراده ملی، قدرت و جایگاه خود را در عرصه بین‌المللی تثبیت و گسترش داد. کودتای ۲۸ مرداد و حمایت مستقیم واشنگتن از حکومت پهلوی، نخستین فصل از داستان بی‌احترامی به حاکمیت ایران بود؛ فصلی که در ۱۳ آبان ۱۳۵۸ با تسخیر سفارت آمریکا و پایان رسمی مشروعیت سیاسی واشنگتن در تهران، به اوج خود رسید.
پس از پیروزی انقلاب اسلامی، این الگو در حوزه‌های مختلف تکرار شد: نقض تعهدات هسته‌ای، تحریم‌های یک‌جانبه، حمله نظامی و سایبر به زیرساخت‌های ایران. اما در هر مورد، ایران با سیاست‌های مستقل، توانمندی‌های نظامی و دیپلماتیک و همچنین شبکه گسترده تحلیلی در منطقه، ظرفیت خود را در برابر دشمنان نشان داد و ضعف راهبردی آمریکا در ایجاد یکپارچگی فشار علیه ایران را آشکار ساخت.
امروز، هفت دهه بعد از آن کودتا، ایران با داشتن قدرت پهپادی، موشکی، هسته‌ای و نفوذ استراتژیک در منطقه، در موقعیتی قرار دارد که هیچ‌یک از خصمان منطقه‌ای و بین‌المللی نمی‌توانند بدون پاسخگویی به ظرفیت‌های تهران عمل کنند. ۱۳ آبان برای مردم ایران، بیش از آنکه یک مناسبت تاریخی باشد، یادآوری این واقعیت است که استقلال ملی و اقتدار یک کشور، محصول صبر، دانش و اراده ملی است؛ نه اراده بیگانگانی که هفت دهه است تعهدشان در برابر ایران اعتباری ندارد.
(منبع: ایرنا، حوری قاسمی – خبرنگار سیاسی)
