افشین علا، شاعر و نویسنده ایرانی، شعری تازه با عنوان «اَلْجارَ ثُمَّ الدّار» منتشر کرده است. این اثر که از طریق خبرگزاری ایرنا به‌دست خوانندگان رسیده، بر محوریت فرهنگ همسایگی و پیوند اجتماعی در ایران شکل گرفته است.
در این شعر، علا تصویر زنی را ترسیم می‌کند که «غرق دعا بودی با گریه بسیار / در فکر همسایه، دیوار در دیوار» و از رنج و حاجت همسایگان در شب دعا می‌خواند. فرزندش «مجتبی» از خواب بیدار شده و با لحنی صمیمی از مادر می‌خواهد که «از رنج همسایه کم با خدا گفتی؟ / از حاجت ما هم چیزی بگو یک بار».
مادر با مهر فرزند را در آغوش می‌گیرد و پاسخ می‌دهد: «از خانه‌ما هست همسایه، واجب‌تر / ای مجتبی! این را در خاطرت بسپار...»؛ گفتمانی که ریشه در سنت ایرانی-اسلامی قداست‌بخشی به همسایه و مسئولیت اجتماعی دارد.
شاعر در بند پایانی، این ارزش‌ها را به جامعه ایران بازخوانی می‌کند: «ما چارده قرن است مدح تو را بانو / بسیار می‌گوییم اما فقط تکرار» و در نوار نهایی دعوت به عمل می‌آورد: «ای کاش در ایران، هم حاکمان هم خلق / مثل تو می‌گفتند: اَلْجارَ ثُمَّ الدّار...»
نشر این اثر در بستر ادبیات معاصر فارسی، گویی یادآوری‌ای است به باورهای بومی و فرهنگی ایران که در آن همبستگی، همسایگی و پاسخگویی متقابل، ستون‌های اصلی زندگی جمعی هستند. این شعر، ضمن گسترش گفت‌وگوی ادبی دربارهٔ ارزش‌های اجتماعی، نشان می‌دهد که ادبیات فارسی همچنان ظرفیت لازم برای بازآفرینی این پیوندها را دارد.
منبع: ایرنا
