تحلیلگران سیاسی بر این باورند که برخی چرخه‌های حزبی و جناحی در نظام‌های سلطه‌گر به‌معنای تغییر ماهیت رفتار واشینگن در قبال ایران نیست. به گفته این تحلیل‌گرها، تصویر ذهنی برخی مبنی بر اینکه با امتیازدهی به امریکا می‌توان دشمنی ساختاری آن را کنار گذاشت، با واقعیت‌های دیپلماتیک سال‌های اخیر در تضاد آشکار است.
آن‌ها تأکید می‌کنند که دستاوردهای راهبردی ایران در حوزه‌های دفاعی، فناوری و نفوذ منطقه‌ای، حاصل سال‌ها مقاومت، سرمایه‌گذاری داخلی و استقامت در برابر فشارهای بیرونی بوده و محصول تصادفی نبوده است. از این منظر، هرگونه گرایش به عقب‌نشینی و تسلیم، نه‌تنها این سرمایه‌های چنددهه‌ای را در معرض تهدید قرار می‌دهد، بلکه سیگنال ضعفی به طرف مقابل می‌فرستد که زیاده‌خواهی و جسارت‌های بعدی غرب را تشدید خواهد کرد.
تحلیلگران در ادامه هشدار می‌دهند که آرزوی اصلی نظام سلطه، بی‌قیدوشرط‌سازی ایران در قبال خواسته‌های خود است و کمترین نشانه‌ای از تسلیم، فضایی برای فشارهای اقتصادی، نظامی و سیاسی بیشتر فراهم می‌آورد. بر این اساس، حفظ استقلال در سیاست خارجی و تکیه بر ظرفیت‌های داخلی ایران، همچنان ضرورتی بنیادین ارزیابی می‌شود و عقب‌نشینی نه‌تنها بحران را حل نخواهد کرد، بلکه زمینه‌ساز تکرار چرخه‌ی تهدید و زیاده‌خواهی از سوی قدرت‌های غربی خواهد شد.
