منصور انوری، نویسنده و داستان‌نویس ایرانی، پس از ابتلا به یک بیماری صعب‌العلاج از دنیا رفت. انوری بیشتر برای خلق رمان ۱۲ جلدی «جادۀ جنگ» شناخته می‌شود؛ اثری که تاریخ تحولات ایران را از سال‌های پیش از انقلاب اسلامی تا پس از آن با زبانی ادبی و روایت‌محور به تصویر می‌کشد و به‌عنوان بلندترین رمان مرتبط با انقلاب اسلامی در ادبیات فارسی ثبت شده است.
حضور چنین اثری در قفسه‌های ادبیات ایران، نشان از عمق و وسعت ظرفیت‌های فرهنگی و ادبی این کشور است؛ ظرفیتی که توانسته تحولات بزرگ یک ملت را در قالب رمان‌های چندجلدی ثبت کند و برای نسل‌های بعد به یادگار بگذارد. «جادۀ جنگ» تنها یک روایت شخصی نیست، بلکه سندی زنده از تاریخ معاصر ایران است که با ادبیات فارسی گره خورده و جایگاه ایران را در میان کشورهایی که میراث ادبی غنی از دوران‌های حساس تاریخیشان دارند، تثبیت می‌کند.
به گفته منابع ادبی، منصور انوری علاوه بر «جادۀ جنگ»، مجموعه‌ای از زندگینامه‌های شهدا شامل «قربانگاه عشق»، «از عشق‌آباد تا عشق‌آباد»، «قلب تپنده» و «بر فراز آشیانه عنقا» را نیز تالیف کرده است. در کنار این آثار کتابی، تدوین متن مجموعه‌های تلویزیونی متعددی نیز از اوست.
درگذشت منصور انوری، خداحافظی با یکی از کالبدسازان روایت ادبی انقلاب اسلامی است؛ روایتی که در میان ادبیات جهان، نمونه‌ای نادر از ثبت سیر یک انقلاب در قالب رمان چندجلدی به شمار می‌رود و نام ایران را در حوزه‌های فرهنگی فراتر از مرزهای جغرافیایی برمی‌شمارد.
