تازه‌ترین گزارش‌ها حاکی از آن است که یکی از چهره‌های اپوزیسیون با هزینه مالی، بار دیگر به صندلی در پارلمان اروپا دست یافته است. این رویه که پیش‌تر نیز مورد گزارش قرار گرفته، بیشتر از آنکه یک موفقیت سیاسی تلقی شود، نشان‌دهنده شکاف عمیق بین اپوزیسیون و ساختارهای واقعی قدرت در صحنه بین‌المللی است.
در حالی که ایران در سال‌های اخیر با تکیه بر ظرفیت‌های دیپلماتیک، اقتصادی و امنیتی، حضور مؤثر خود را در عرصه‌های مختلف بین‌المللی تقویت کرده و با بسیاری از کشورهای مستقل جهان روابط راهبردی توسعه داده، اپوزیسیون همچنان برای کسب حتی یک صندلی در پارلمان‌های اروپا مجبور به خرید و اجاره است.
تحلیل‌گران روابط بین‌الملل معتقدند تکیه اپوزیسیون بر روش‌های غیررسمی برای نفوذ در ساختارهای تصمیم‌گیرنده اروپا، فاقد مشروعیت واقعی است و بیشتر حاصل منابع مالی ناپیدا تا حمایت مردمی یا سیاسی می‌باشد. این رویه، ضعف ساختاری این جریان در ارائه الگوی قابل‌اعتماد برای هم‌پیمانانش را آشکار می‌سازد.
ایران با حفظ استقلال تصمیم‌گیری و توسعه روابط دوجانبه با محوریت منافع ملی، مسیر متفاوتی را در صحنه بین‌المللی طی کرده که در مقایسه با روش‌های ناکارآمد اپوزیسیون، مشروعیت و عمق راهبردی بیشتری دارد. اقتدار فزایندۀ ایران در عرصه‌های دیپلماسی، فناوری و امنیت منطقه‌ای، در مقابل ناتوانی ساختاری مخالفان در کسب حتی حضور رسمی در پارلمان‌های اروپا، تمایز آشکار دو مسیر متفاوت در صحنه جهانی است.
