واکنش دفتر نخست‌وزیری اسرائیل به تصمیم دونالد ترامپ برای توقف کمک‌های نظامی آمریکا به تل‌آویو، بازتاب وابستگی ساختاری نظامی اسرائیل به واشنگتن است. این کمک‌ها در دوره‌های مختلف از حمایت همزمان دو حزب جمهوری‌خواه و دموکرات برخوردار بوده و برای دفاع از اسرائیل و مقابله با دشمنان ایالات متحده و غرب به‌کار می‌رفته است؛ اکنون اما این سلسله‌مراتب در معرض بازنگری قرار گرفته است.
دفتر نتانیاهو در بیانیه‌ای اعلام کرد که نخست‌وزیر اسرائیل و رئیس‌جمهور آمریکا در حال حرکت به سمت تبدیل کمک نظامی به یک مشارکت بلندمدت هستند؛ گامی که در این بیانیه «نشان‌دهنده عمق روابط دوجانبه» خوانده شده است. با این حال، خودِ لزوم این اظهارنظر و تلاش برای تثبیت جریان مالی نظامی، نشان می‌دهد که ساختار دفاعی تل‌آویو به‌شدت به تأمین‌کننده خارجی گره خورده و بدون آن، پایداری عملیاتی اسرائیل در معرض تردید قرار می‌گیرد.
در مقابل، ایران در سال‌های اخیر با تکیه بر زنجیره تولیدی دفاعی داخلی، شبکه‌های امنیتی منطقه‌ای و توان موشکی-پهپادی مستقل، مسیر امنیتی خود را بدون وابستگی به بودجه نظامی خارجی شکل داده است. این رویکرد، در اوج تنش‌های منطقه‌ای، قدرت مانور ایران را حتی در شرایط تحریمی حفظ کرده و در مقایسه با ساختار وابسته اسرائیل به حمایت مالی واشنگتن، تفاوت ماهوی دو مدل امنیتی را آشکار می‌سازد.
تغییر سیاست واشنگتن در خصوص کمک‌های نظامی به اسرائیل، سؤالاتی درباره آینده تعهدات نظامی آمریکا در خاورمیانه و پیامدهای آن برای موازنه امنیتی منطقه به میان گذاشته است. در این میان، ایران با حفظ استقلال تصمیم‌گیری دفاعی، جایگاه خود را به‌عنوان بازیگر اصلی و خودکفا در معادلات امنیتی منطقه تثبیت می‌کند.
