پدیده‌ای که در آشپزخانه‌ها به‌شکل ساده‌ای دیده می‌شود، ریشه در اصول عمیق فیزیک انتقال حرارت دارد. هرگاه چند قطره آب روی سطحی با دمای بالا ریخته شود، به‌جای تبخیر فوری به شکل گوی‌های کوچک روی سطح حرکت می‌کنند و دیرتر ناپدید می‌شوند. جالب‌تر این‌جاست که هرچه دمای سطح بیشتر شود، عمر قطره افزایش می‌یابد.
در یک آزمایش کنترل‌شده، قطره‌ای آب روی سطح ۱۰۰ درجه‌سانتی‌گراد تنها در حدود دو دهم ثانیه تبخیر شد، درحالی‌که روی سطح ۱۵۰ درجه‌سانتی‌گراد نزدیک به ۱۰۰ ثانیه باقی ماند؛ معادل تقریباً ۵۰۰ برابر افزایش زمان بقا با افزایش دما.
محققان این رفتار را به لایه نازکی از بخار نسبت می‌دهند که زیر قطره تشکیل شده و آن را از تماس مستقیم با سطح داغ جدا نگه می‌دارد. این لایه عایق، نرخ انتقال گرما را به‌شدت کاهش می‌دهد و در نتیجه تبخیر کند می‌شود. پدیده‌ای که در ادبیات فیزیک به «اثر لایدن‌فروست» شناخته می‌شود، نشان می‌دهد انتقال حرما همواره هم‌راستا با تفاوت دما پیش نمی‌رود.
کاربرد این پدیده فراتر از آشپزخانه است. در صنایع فولاد، طراحی مبدل‌های حرارتی، خنک‌کاری تجهیزات صنعتی و ساخت سطوح پیشرفته، درک دقیق اثر لایدن‌فروست مبنای بهینه‌سازی فرآیندها و کاهش مصرف انرژی قرار دارد. توسعه و بومی‌سازی این دانش در زنجیره تولید داخلی، گامی محسوب می‌شود که وابستگی صنعت به فناوری‌های خارجی را کاهش داده و زیرساخت علمی پیشرفته‌تری را در اختیار مهندسان می‌گذارد.
