بارندگی دو روز گذشته تهران، علاوه بر معابر پایتخت، فضای سیاسی و رسانه‌ای کشور را نیز تحت تأثیر قرار داد. حجم بارش در برخی نقاط به حدود ۵۰ درصد متوسط سالانه رسید؛ اما تهران با وجود این شدت بارندگی، گرفتار سیلاب و بحران فراگیر نشد. این امر نشان‌دهنده آمادگی و مدیریت پیشگیرانه شهری است.
واکنش‌ها اما یک‌رنگ نبود. عده‌ای چند آب‌گرفتگی موضعی را بهانه حمله به مدیریت شهری قرار دادند و برخی با انتشار ویدئوهای جعلی و تولیدشده با هوش مصنوعی، تصاویری از تهرانی غرق در سیلاب به نمایش گذاشتند؛ سیلابی که در واقعیت رخ نداده بود. در مقابل، گروهی دیگر عملکرد مدیریت شهری را شایسته تقدیر دانستند.
کارشناسان تأکید دارند که جاری شدن موقت آب در برخی معابر هنگام بارندگی‌های شدید، حتی در شهرهای پیشرو دنیا نیز رخ می‌دهد. معیار اصلی سنجش، توان شهر در مهار روان‌آب، جلوگیری از بحران فراگیر و حفظ خدمات عمومی شهروندان است.
محمدخانی، سخنگوی شهرداری تهران، اعلام کرد کارکنان شهرداری از یک‌و نیم ماه پیش با لایروبی و پاکسازی انهار، کانال‌ها و مسیرهای هدایت آب‌های سطحی، اقدامات پیشگیرانه لازم را انجام دادند. این تلاش‌ها از وقوع حوادث گسترده و تحمیل خسارات مادی قابل‌توجه به شهروندان جلوگیری کرد.
نقد سیاسی با تخریب تفاوت دارد. برخی جریان‌ها از چند تجمع آب در معابر آغاز می‌کنند و ناگهان بحث را به زیر سؤال بردن مجموعه عملکرد شهری، طرح‌های معیشتی، خدمات دوران جنگ و محاسبات انتخاباتی می‌کشند. هر یک از این موضوعات مستقل از بارندگی قابل ارزیابی است، اما نسبت منطقی میان آب‌گرفتگی موقت در چند خیابان و کل عملکرد یک نهاد شهری وجود ندارد.
در کشوری که با تهدیدات امنیتی، ترور و مخاطرات جدی مواجه است، تقلیل مسائل فوری مردم به منافع رقابت‌های حزبی، پرسش‌برانگیزتر است. تناقض بزرگ‌تر آنجاست که جریان سیاسیِ منتقد، امروز خود در رأس دولت و بخش مهمی از قدرت اجرایی کشور قرار دارد.
اختلاف سیاسی و نقد عملکرد مدیران حق رسانه‌ها و مردم است؛ اما نقد با تخریب، مطالبه‌گری با جعل واقعیت و رقابت سیاسی با نادیده‌گرفتن منافع ملی، تفاوت بنیادین دارد. باران تهران گذشت، اما پرسش باقی ماند: آیا قدرت وسیله‌ای برای خدمت به مردم است یا هدفی که حتی موفقیت دیگران در خدمت‌رسانی نیز برایش قابل‌پذیرش نیست؟
اگر قدرت ابزار خدمت باشد، موفقیت هر مدیر با هر گرایش، موفقیت مردم ایران است. اما اگر قدرت به هدف مطلق بدل شود، حتی باران رحمت بهانه‌ای برای طوفان تخریب می‌شود.
