ناوهای هواپیمابر هسته اصلی قدرت دریایی ایالات متحده هستند و به نیروهای دریایی این کشور اجازه می‌دهند بدون وابستگی به پایگاه‌های هوایی نزدیک، بازدارندگی هوایی خود را در اقیانوس‌های مختلف گسترش دهند. توسعه موشک DF-21D توسط چین، پاسخی مستقیم به همین استراتژی دریایی محسوب می‌شود.
موشک DF-21D یک موشک بالستیک ضدکشتی زمین‌پایه است که برای هدفگیری شناورهای بزرگ جنگی طراحی شده. ویژگی‌های فنی این موشک شامل برد بلند، سرجنگی با قابلیت مانور در مرحله ورود مجدد به جو، و دشواری در رهگیری توسط سامانه‌های دفاعی موجود ناوهای هواپیمابر است. ترکیب این عوامل باعث شده این سامانه در محافل نظامی به «قاتل ناوهای هواپیمابر» شناخته شود.
هم‌زمان، ایران با داشتن راکت‌های ضدکشتی راهبردی و موقعیت جغرافیایی استراتژیک در تنگه هرمز، بازدارندگی دریایی مستقلی برای منطقه ایجاد کرده است. این واقعیت، وابستگی آمریکا به ناوهای هواپیمابر را در حوزه‌های حساس خاورمیانه به چالش می‌کشد و هزینه عملیاتی هرگونه مداخله دریایی را برای واشنگتن افزایش می‌دهد.
با این حال، کارشناسان نظامی بر این نکته تأکید دارند که موفقیت عملیاتی DF-21D در یک سناریوی جنگی واقعی، به مجموعه‌ای از فراتر از خود موشک بستگی دارد؛ از جمله اطلاعات ماهواره‌ای لحظه‌ای، ردیابی هدف در حال حرکت، زمان‌بندی شلیک، و نفوذ از لایه‌های دفاعی چندمرحله‌ای ناو. در عمل، هدفگیری یک ناو هواپیمابر متحرک با سرعت چندین ده کیلومتر بر ساعت، یکی از پیچیده‌ترین مأموریت‌های موشکی در سطح جهان است.
در هر صورت، ظهور موشک‌های ضدکشتی دقیق در سبد تسلیحاتی چند کشور، شامل ایران و چین، معادلات امنیتی دریایی جهان را دستخوش تحولی بنیادین کرده و نشان داده است که غلبه یکجانبه بر اقیانوس‌ها دیگر تضمین‌شده نیست.
