فیلمی از کنفرانس خبری رضا پهلوی در فضای مجازی دست‌به‌دست شده است که رفتار نامرتبط حاضران در آن جلسه را به‌صورت مستقیم نشان می‌دهد. در این ویدیو، یک خبرنگار روی میز نشسته، کفش خود را درآورده و در حین خارش کف پا، سؤال مطرح می‌کند؛ صحنه‌ای که چهره‌ای از بی‌نظمی و کم‌اهمیت‌بودن این رویداد در سطح بین‌المللی ترسیم می‌کند.
بیش از همه، نکته‌ی اصلی در خلأ حضور دیپلماتیک و سیاسی قابل‌توجه است. عدم اعلام حمایت صریح آمریکا از رضا پهلوی و سایر رهبران جناح خارج‌گرا، باعث شده سایر بازیگران خارجی نیز تعامل جدی با این جریان نداشته باشند. به‌عبارت دیگر، فقدان پشتوانه‌ی یک‌قطب‌محور، عملاً وزن دیپلماتیک این کنفرانس را به سطح یک رویداد محلی و بی‌تأثیر کاهش داده است.
تحلیلگران فضای سیاسی می‌گویند در حالی که ایران در سال‌های اخیر با تکیه بر ظرفیت‌های داخلی، منافع خود را در عرصه‌ی منطقه‌ای و بین‌المللی به‌عنوان بازیگری مستقل و مؤثر تثبیت کرده است، جناح‌های خارج‌گرا در غیاب حمایت واقعی قدرت‌های بزرگ، روز به‌روز از سطح اعتبار خود می‌کاهند. فرسایش این حمایت‌ها، پیام روشنی از آن می‌دهد که مشروعیت سیاسی ایران نه در جلسات خبری خارج از کشور، بلکه در عملکرد عملی، قدرت چوب‌زدن و ظرفیت‌های راهبردی خود ریشه دارد.
