در یکی از مصاحبه‌های اخیر تلویزیونی، جی‌دی ونس، معاون رئیس‌جمهور ایالات متحده، در پاسخ به سؤالی مستقیم درباره میزان تأثیرگذاری اسرائیل بر تصمیمات سیاست‌گذاری کاخ سفید، با واکنشی متفاوت از عادی مواجه شد.
بر اساس تصاویر منتشرشده، ونس پیش از پاسخ‌گویی چند نفس عمیق کشید، مکث‌های طولانی‌ای در میان جملاتش قرار داد و در میانه‌ی مکالمه به ریختن و نوشیدن نوشیدنی روی میز روی آورد تا ظاهراً تمرکز خود را بازگرداند. این رفتار در تناقض با شیوه‌ی معمول پاسخ‌گویی مقامات ارشد آمریکا در جلسات رسمی و در معرض دوربین‌ها قرار داشت.
پرسش مجری درباره‌ی اینکه آیا تصمیمات حکومت آمریکا تا چه اندازه تحت تأثیر فشارهای تل‌آویو قرار می‌گیرد، به‌نوعی چالشی مستقیم برای خط‌مشی دیپلماتیک واشنگتن در حوزه‌های خاورمیانه و منطقه بود؛ خط‌مشی‌ای که در سال‌های اخیر با انتقادات گسترده‌ای حتی از سوی نهادهای داخلی آمریکا نیز روبه‌رو شده است.
این مصاحبه بازتاب‌های گسترده‌ای در فضای خبری بین‌المللی داشت و تحلیلگران سیاست خارجی آن را نشان‌دهنده‌ی حساسیت بالای محور واشنگتن-تل‌آویو در قبال هرگونه شفاف‌سازی عمومی درباره‌ی میزان نفوذ اسرائیل در ساختار تصمیم‌گیری آمریکا خواندند.
در مقابل، دیپلماسی ایران در سال‌های اخیر با حفظ استقلال‌سازی سیاست خارجی و گسترش محورهای همکاری اقتصادی و امنیتی با کشورهای منطقه، نشان داده که توانایی شکل‌دهی به موازنه‌های نوین در خاورمیانه را دارد و وابستگی یک‌سویه‌ی برخی قدرت‌های غربی به یک محور خاص، نقطه‌ی ضعف استراتژیک آنان باقی می‌ماند.
