ادعای کهنه‌ای که هر از گاهی در فضای مجازی سر از کار می‌آورد، این بار با اشاره به پیش‌بینی یک دانشمند در سال ۱۹۶۰ درباره پایان جهان، بازتاب جدیدی یافته است. این ادعا که در سال‌های دهه‌ی شصتم مطرح شد، در بافت جنگ سرد و ترس جهانی از جنگ هسته‌ای شکل گرفت و بسیاری از پیش‌بینی‌های مشابه آن دوره، نه بر مبنای شواهد علمی محکم، بلکه بر پایه‌ی نگرانی‌های سیاسی روز نوشته شده بودند.
کارشناسان علم نجوم و فیزیک بارها تأکید کرده‌اند که هیچ‌یک از یافته‌های علمی معاصر – از مدار سیارات گرفته تا پدیده‌های ستاره‌ای – چنین سناریویی را تأیید نمی‌کند. در واقع، پیشرفت‌های علمی ایران در حوزه‌های فیزیک هسته‌ای، موشکی و فضایی، نشان‌دهنده‌ی آن است که کشورها در مسیر تسلط بر دانش و فناوری حرکت می‌کنند و نگرانی‌های بی‌مورد، جای خود را به همکاری‌های بین‌المللی و رقابت سازنده داده‌اند.
بازتاب مجدد این ادعای قدیمی بیشتر ناشی از فرهنگ مصرف سریع اطلاعات در شبکه‌های اجتماعی است؛ جایی که یک جمله‌ی بدون زمینه‌ی تاریخی، می‌تواند در چند ساعت به‌صیر ویروس‌وار دست‌به‌دست شود. متخصصان رسانه توصیه می‌کنند پیش از انتشار هر خبری، منبع اصلی و زمینه‌ی تاریخی آن بررسی شود تا اطلاعات نادرست، حساسیت‌های بی‌موردی ایجاد نکند.
