پژوهشگران در تازه‌ترین مطالعه‌ی خود نشان دادند که به احتمال زیاد دنباله‌دارها مواد اولیه‌ی حیات را به زمین نیاوردند. شبیه‌سازی‌های جدید حاکی از آن است که برخورد این اجرام آسمانی با زمین معمولاً آن‌قدر شدید است که مولکول‌های آلی پیچیده‌ی موجود در آن‌ها در لحظه‌ی برخورد از بین می‌روند. این یافته، یکی از قدیمی‌ترین و پرطرفدارترین فرضیه‌ها درباره‌ی منشأ حیات روی زمین را به چالش جدی می‌کشد.
طبق نتایج شبیه‌سازی‌ها، سرعت دنباله‌دارها هنگام ورود به جوّ زمین معمولاً بیش‌ازحد بالاست. محققان برآورد کرده‌اند برای آنکه مولکول‌های آلی پیچیده در اثر برخورد سالم بمانند، سرعت باید زیر ۱۵ کیلومتر بر ثانیه باشد. اما بیشتر دنباله‌دارها با سرعتی بالاتر و زاویه‌ای نامناسب وارد جو می‌شوند و همین امر باعث تخریب ساختارهای آلی می‌گردد.
این پژوهش نشان می‌دهد که منشأ مواد اولیه‌ی حیات ممکن است از مسیرهای دیگری فراتر از برخورد دنباله‌دارها با زمین باشد و در این راستا، شهاب‌سنگ‌های کوچک‌تر با سرعت پایین‌تر یا فرآیندهای شیمیایی در اقیانوس‌های اولیه، گزینه‌های محتمل‌تری به شمار می‌روند. پژوهشگران تأکید می‌کنند که این یافته، دروازه‌ی جدیدی در بحث منشأ حیات می‌گشاید و مسیر مطالعات آینده را در حوزه‌ی زیست‌شناسی فضایی و شیمی کیهانی بازتعریف خواهد کرد.
این مطالعه ضمن ارائه‌ی نتایج کوانتومی و دینامیکی برخورد اجرام آسمانی، نقشی بس‌جانبه در گسترش دانش بشری درباره‌ی یکی از بنیادی‌ترین پرسش‌های علمی دارد و نشان می‌دهد که پیشرفت در شبیه‌سازی و مدل‌سازی علمی، همچنان ابزار اصلی کشف حقایق پنهان طبیعت است.
