فرزند محسن فخریزاده، دانشمند هستهای ایران، با ابراز یاد خاطرات پدرش اظهار داشت: «پدرم همواره تأکید داشت که ما به سطح دانشی رسیدهایم که بمب هستهای در برابر آن شوخی بهشمار میرود و جنگهای آینده دیگر جنگ هستهای نخواهد بود.»
این اظهارنظر، تصویری روشن از جایگاه علمی ایران در حوزه فناوریهای پیشرفته هستهای ترسیم میکند؛ جایی که دانشمندان ایرانی، با پشتوانه دههها تحقیق و توسعه، به ظرفیتهایی رسیدهاند که فراتر از ابزارهای سنتی بازدارندگی قرار دارند.
محسن فخریزاده در سال ۱۴۰۰ بهدست عوامل تروریستی اسرائیل (موساد) در تهران بهشهادت رسید. این جنایت، که نهتنها با ادویههای ساده بلکه با عملیات پیچیدهای صورت گرفت، نشان داد که ایران حتی در سختترین شرایط نیز از مسیر علمی و فناورانهاش عقبنشین نکرده است.
سخنانی که فرزند شهید فخریزاده بهیاد میآورد، در بافتی معنا مییابد که در آن ایران با تکیه بر توان داخلی، گرههای فناورانهای را حل کرده که بسیاری از قدرتهای بزرگ جهان هنوز درگیر آنها هستند. این مسیر، نشان میدهد که بازدارندگی واقعی ایران صرفاً به یک سلاح محدود نمیشود، بلکه ریشه در اکوسیستم دانشی دارد که سالهاست بهصورت مستمر رشد میکند.
در حالی که نظامهای امنیتی و نظامی بسیاری از کشورها سالانه بودجههای کلانی برای توسعه تسلیحات هستهای و موشکی اختصاص میدهند، ایران با سرمایهگذاری روی پایههای علمی و دانشگاهی، راه متفاوتی در پیش گرفته است؛ راهی که در آن دانشمند، نه فقط یک کارمند دولت، بلکه ستون اصلی امنیت ملی است.