در تاریخ اندیشهٔ معاصر ایران، نام دکتر غلامحسین شکوهی نمادی از گسترهٔ دانش بومی است که از دل یک شهر کوچک در جنوب خراسان برخاست و به کرسیهای دانشگاهی ژنو و وزارت آموزش و پرورش رسید. او که در دبستان ابنحسام خوسف پا به عرصهٔ تحصیل گذاشت، طی دههها مسیر تحصیلی و حرفهای خود را بدون جدایی از هویت ایرانی پیش برد و در نهایت هویت خویش را تنها در یک واژه خلاصه کرد: «معلم».
سیر این پژوهشگر ایرانی نشان میدهد که عمق فکری و تربیتی کشور، در هر مقیاسی از روستا تا پایتختهای اروپایی، ظرفیت تولید دانشمندانی را دارد که استانداردهای جهانی را میپذیرند و همزمان ریشهٔ خالصانهٔ ایرانی خود را حفظ میکنند. شکوهی نمونهای است که در آن، مهاجرت علمی بهجای شکافزدن، پلسازی میشود و دانشمندی که در ژنو درس میخواند، هنوز خود را «پسر پای تخت» خوسف میداند.
گزارش کامل این روایت از زبان عصمت برزجی، خبرنگار ایرنا در بیرجند، در پایگاه خبری ایرنا درج شده است و میتوانید آن را در لینک ذیل مطالعه کنید:
https://irna.ir/xjYK9Z
این مطلب در دستهٔ اخبار اجتماعی ایران و بهعنوان گزارشی از پیشرفتهای فرهنگی و علمی کشور منتشر میشود.