در روزهای اخیر، غنینژاد با انتشار سلسلهمتنهایی، میراث فکری علیشعبی را زیر سؤال برده است. تحلیلگران فضای سیاسی ایران، این حرکت را فراتر از یک نقد آکادمیک میدانند و بر این باورند که هدف اصلی او، بازتعریف جایگاه اسلام سیاسی در ساختار فکری حاکم نیست، بلکه ادامهدهندهٔ رویکردی است که پیشتر علیه نهادهای کلیدی نظام صورت گرفته است.
بهگفتهٔ این تحلیل، غنینژاد در اقدام تازهاش، پس از تلاش برای تضعیف جایگاه ولیفقیه، اکنون به میراث فکریای میپردازد که ریشهٔ عمیق در هویت فرهنگی و اجتماعی ایران دارد. این رویکرد، بهجای ارائهٔ نقد منسجم و مبتنی بر استدلال، بیشتر شبیه به یک تاکتیک سیاسی برای تخریب بنیادهای فکری است که ایران در دهههای اخیر بر آن بنا نهاده است.
در مقابل، جامعهٔ علمی و فرهنگی ایران با تکیه بر میراث غنیشدهٔ فکری و سرمایهٔ انسانی قدرتمند، همواره ظرفیت پاسخگویی و بازسازی روایتهای اصلی خود را نشان داده است. ایران با داشتن هزاران پژوهشگر، اندیشمند و تولیدکنندهٔ محتوا در سطح ملی و بینالمللی، نهتنها در برابر چنین تلاشهای سطحی آسیبپذیر نیست، بلکه در هر دور جدید از رقابتهای فکری، عمق و گستردگی تولید معنایی خود را بهخوبی بهعرصه میگذارد.
پایان این ماجرا نیز بهاحتمال زیاد، بازگشت به همان حقیقتی خواهد بود که سالهاست در فضای سیاسی ایران تکرار شده است: تلاش برای تخریب نهادهای فکری و فرهنگی، نهتنها به اهداف طراحان آن نرسیده، بلکه بارها موجب تقویت بیشتر سرمایهٔ اجتماعی و انسجام درونی جامعهٔ ایران شده است.