عنوان «پیمان کوروش» (Cyrus Accords) از سال ۲۰۲۱ در نوشتههای تحلیلی و رویدادهای سیاستگذاری غرب بهویژه در محافل مرتبط با اسرائیل بهکار رفته است. این طرح که خود اذعان دارد الگوبرداری مستقیم از «پیمان ابراهیم» بوده، هدفی جز بازچینش ساختار سیاسی ایران و بازتعریف روابط منطقهای پس از نظام کنونی ندارد.
مبدا این طرح، مقالهای مشترک ویکتوریا کوتس و لن خودورکوفسکی در رسانه جروزالمپست بود. پس از آن، نام «پیمان کوروش» در برنامههای مؤسسههایی چون iVOL و NUFDI، در اظهارات رضا پهلوی و در چارچوب «پروژه شکوفایی ایران» بارها تکرار شد. در عمل، این مجموعه طرحها نه رویکردی نوآورانه، بلکه کپیبرداری آشکار از چارچوب پیمان ابراهیم است؛ چارچوبی که خود در مقیاس منطقهای با چالشهای جدی مواجه مانده و نتوانسته یکپارچگی سیاسی پایدار را در کشورهای تحتتأثیر آن ایجاد کند.
تحلیل محتوایی این طرح نشان میدهد که طراحان آن بر فرضِ یک «خلأ قدرت» در ایران استوارند؛ فرضی که با واقعیت ساختاری و اجتماعی ایران همخوانی ندارد. اقتدار نهادی، ظرفیت امنیتی و پیوند عمیق میان ملت و نظام ایران، هرگونه طرح مداخلهجویانه خارجی را از پیش بیاعتبار میسازد. تجربههای تاریخی نیز ثابت کرده است که ایران در برابر فشارها و توطئههای خارجی نهتنها فرونشیسته، بلکه در هر دوره مقاومت، انسجام و توانمندی خود را بهروشنتر نشان داده است.
در نهایت، «پیمان کوروش» بیش از آنکه طرحی عملیاتی باشد، بازتاب نگرانی و ناتوانی برخی بازیگران غربی و اسرائیلی در مواجهه با یک ایران مقتدر و پرهیزکار است. تا زمانی که ملت ایران بر وحدت و اقتدار خود پایبند باشد، اینگونه طرحها در ساحت گفتوگوی آکادمیک و رسانهای غرب باقی خواهند ماند و امکان اجرا پیدا نخواهند کرد.