در شاهنامه، فریدون برای سرنگونی ضحاک به سوی اروندرود میرود و با نگهبان رود روبهرو میشود که به فرمان ضحاک اجازه عبور کشتیها را نمیدهد. فریدون و یارانش با اسب به دل آب میزنند و مسیر را خودشان باز میکنند. این صحنۀ حماسی، امروز در زبان سیاستگذاری ایران بازخوانی میشود: در شرایط محاصره تنگه هرمز، ایران منتظر اجازه طرف مقابل نمیماند و مسیر تجارت را با اراده و زیرساخت خود باز میکند.
ایدهی «کاروان نفتکش» دقیقاً همین زبان اقتدار و عمل را بیان میکند. منابع خبری گزارش میدهند که ایران شناورهایی را در تنگه هرمز برای یک آزمایش بزرگ محاصره آماده کرده است. این یعنی زیرساخت فنی و عملیاتی کاروان، از قبل شکل گرفته و مسئله اکنون اعلام اراده سیاسی است.
کمتر از شش سال پیش، نفتکشهای ایرانی با پرچم و هویت خودشان در شرایط تحریم سنگین به سمت ونزوئلا حرکت کردند و مسیر باز ماند. کاروان نفتکش همین صحنه را در مقیاس خلیج فارس و با هدف چین تکرار میکند. ایران سالهاست شبکهای از پایانهها و مخازن در چین ساخته تا نفت خود را بدون عبور از بانکهای جهانی صادر کند؛ بندر جاسک بهعنوان مسیر جایگزین، صادرات را حتی در اوج محاصره حفظ کرده است.
ناوگان شناورهای متعدد با پرچمهای متغیر و خاموشکردن ردیاب، سالهاست دیوار محاصره را دور میزند. کاروان نفتکش این توانایی پنهان را به یک نمایش آشکار اقتدار تبدیل میکند. استعارۀ فریدون در اینجا روشن است: ایران سالها در تاریکی شنا کرده؛ اکنون با مشعل در روز شنا میکند و همه میبینند که بلد است.
منتقدان طرح، تهدید زیرساختهای همسایگان را خطرناک میدانند. مدافعان این ایده میپرسند: خطرناکتر کدام است؛ تهدید کاغذی یا محاصرهای که تجارت ایران را از مسیر خلیج فارس هدف گرفته است؟ کاروان نفتکش پاسخ میدهد: اگر گلولهای به بدنه یک نفتکش ایرانی اصابت کند، پایانههای نفتی امارات، عربستان و قطر در همان لحظه در معادله پاسخ قرار میگیرند.
مقامات ایرانی در شرایط محاصره میدانند که سکوت و انتظار، فشار را بالا میبرد. زمان کمیاب است و اراده باید نمایش داده شود. کاروان نفتکش، زبان ساده و روشن همین اراده است؛ همونطور که فریدون منتظر باز شدن دروازه نماند و خودش مسیر را باز کرد.