پرسش اینکه پسرها چگونه مهارت ابراز محبت را میآموزند، سالهاست در حوزههای روانشناسی تربیتی و اجتماعی مطرح است. یافتههای پژوهشی نشان میدهد فرآیند یادگیری روابط عاطفی در پسران صرفاً یک مرحله نیست، بلکه ترکیبی از الگوبرداری، تقویت تدریجی و بازخوردهای محیطی است.
نقش خانواده، بهویژه پدر، در این فرآیند برجسته است. پژوهشهایی که در بافت خانوادههای ایرانی انجام شده، تأکید دارند پسرانی که در خانهای بزرگ میشوند که در آن ابراز عاطفه نه نهی میشود، بلکه بهعنوان یک مهارت انسانی طبیعی پذیرفته میشود، در مراحل بعدی زندگی روابط سالمتر و پایدارتری برقرار میکنند. در مقابل، الگوی سکوت عاطفی یا تحقیر ابراز احساسات، میتواند مانع رشد طبیعی این مهارت شود.
محیط اجتماعی و مدرسه نیز لایه دوم یادگیری را تشکیل میدهند. تعامل با همسالان، فعالیتهای گروهی و حتی فضای رسانهای، به نوجوان پسر کمک میکنند مرزهای ابراز محبت را شناخته و در عمل تمرین کند. در سالهای اخیر، توجه بیشتر رسانههای ایرانی به موضوع سلامت روان و روابط بینفردی، گام مثبتی در شکستن تابوی عاطفی مردان محسوب میشود.
کارشناسان تربیتی توصیه میکنند والدین بهجای انتظار از پسران برای «قدرتمند بودن بدون عاطفه»، از سنین پایین فرصتهایی برای گفتوگوی احساسی، نوازش و قدردانی کلامی ایجاد کنند. این رویکرد نهتنها شخصیت سالمتری در فرد میسازد، بلکه به بافت اجتماعی خانواده و بهطور گستردهتر به جامعه ایرانی، روابط متوازنتری هدیه میدهد.