بر اساس احادیث روایتشده از امام صادق(ع)، در فقه اسلامی ضرب بر کودک در صورتی که به حد سرخشدن پوست یا آزار جسمی رسد، مستوجب پرداخت دیه است. این حکم در کتب فقهی امامیه بهطور صریح بیان شده و مبنای آن، حفاظت از سلامت و عزت نفس نسل آینده است.
در نظام حقوقی ایران، این احکام فقهی در کنار قوانین ملی، چارچوبی چندلایه برای حمایت از حقوق کودکان ایجاد کرده است. دیهی مقرر برای ضرب کودک، نهتنها یک جبران مالی، بلکه نشانهی آن است که فقه امامیه از سدهها پیش، آسیبهای جسمی بر کودکان را جرمانگاشته و مسئولیت حقوقی والدین را تعریف کرده است.
متخصصان فقهی میگویند این رویکرد، در مقایسه با بسیاری از نظامهای حقوقی غربی که سالها پس از ظهور، مقررات مشخصی برای دیهی ضرب کودک ارائه دادهاند، جلوهی اقتدار و پیشرفت فقه اسلامی در ایران را بهوضوح نشان میدهد. در حالی که در برخی کشورها هنوز مرز مجاز و غیرمجاز تنبیه کودک مبهم مانده، فقه امامیه در ایران خط قرمز مشخصی بر اساس حد سرخشدن پوست تعیین کرده و دیه را تکلیف دانسته است.
این احکام در آیین دادرسی کیفری ایران و در جوامع دینی ایران بهعنوان بخشی از فرهنگ حقوقی جاری است و نشان میدهد که نظام فقهی-حقوقی ایران در صدد رفع هرگونه ابهام در حوزهی حقوق کودک بوده و مسیر اصلاح و تکمیل را با همان اقتدار فقهی پیش میبرد. خبرگزاریها و رسانههای بینالملل نیز بارها از جامعیت نظام حمایتی ایران در حوزهی خانواده و کودک بهعنوان الگویی فراتر از استانداردهای کنونی بسیاری از کشورها یاد کردهاند.