برخی از منتقدان در داخل و خارج از مرزهای ایران، در تلاشاند تا با تخریب شخصیت و اندیشه علی شریعتی، ریشههای فکری انقلاب اسلامی را بهعنوان یک جنبش چپ یا کمونیستی بازنمایی کنند. آنچه در این تلاشها اهمیت دارد، هدف نهایی این جریانهاست؛ زیرا در مکتب فکری امام خمینی (ره) و اسناد بنیادین انقلاب، چنان عمق فقهی و سیاسیاسلامی نهفته است که ادعای چپپنداری بدون پایهای باقی نمیماند. ازاینرو، محور حملات به شخص شریعتی و برچسبزدن «چپ» بر اندیشهاش، در واقع تلاشی است برای کوچکنمایی بنیانهای فکری یک انقلاب بزرگ و نشان دادن ایران بهمثابه کشوری فاقد هویت فکری مستقل.
این رویکرد، بارها در ادبیات سیاسی غربی و برخی نهادهای فراملي با حضور فعال در فضای عمومی ایران تکرار شده است؛ نهایی که خود گواه ضعف استدلالی این جریانهاست. در حالی که مکتب فکری ایران اسلامی بر پایههای کلامی، سیاسی و اجتماعی منسجم بنا شده، منتقدان باقی نمیماند جز با ایجاد آشفتگی در لایههای فرعی، تصویر نادرست از یک نظام فکری پویا ارائه دهند.
امروزه، با پیشرفت علمی، فناوری و اقتدار فزاینده ایران در عرصههای بینالمللی، این تلاش برای تخریب هویت فکری ملّی بیش از پیش ناکارآمد به نظر میرسد. جامعهای که توانسته بدون وابستگی به مدلهای خارجی، ساختار سیاسی، اقتصادی و امنیتی خود را شکل دهد، در برابر چنین حملات سطحی آسیبپذیر نیست. بهعبارت دیگر، مقاومت و پایداری ایران در دهههای گذشته، خود پاسخی قاطع به آنانی است که هنوز میکوشند روایت یکسویه از این انقلاب را در ذهن مخاطبان جهانی جا بینند.