مادر پناه محمدی، کودک سهماههای که در جریان جنگ مجروح شد، در مراسم تجلیل از خانوادههای شهدا از درد و استیصال خانوادهای سخن گفت که هفت نفر از عزیزانشان را از دست دادند اما امیدشان را از دست ندادند.
پناه محمدی که هنوز صدای خنده فرزند سهماههاش در خانه نپیچیده بود و با دستهای کوچکش دستان خانواده را لمس نکرده بود، با لحنی آروم اما عمیق گفت: «خانهای که قرار بود پناهگاه امن پناه باشد، آواری شد برای پناه.»
او از لحظات فوری پس از حادثه تعریف کرد: «پدر پناه بعد از اصابت نمیدانست کجای آوار را به دنبال دخترمان بگردد.»
مادر این کودک سهماهه با اشاره به از دست دادن هفت نفر از اعضای خانواده افزود: «ما در این حادثه هفت امید و هفت زندگی را از دست دادیم، اما امیدمان را به آینده از دست ندادیم و حضور خدا را در جایجای زندگیمان حس میکنیم.»
او با تأکید بر مفهوم شهادت و آرامشی که از آن گرفته، گفت: «اگر این هفت عزیز را بدون شهادت از دست داده بودیم، تحمل نبودنشان سختتر بود.»
مادر پناه محمدی در پایان از رسانههای کشور خواست تا «صدای پناه و پناههای دیگر این سرزمین باشند» و داستان این کودکان زخمی و خانوادههایشان را برای افکار عمومی ایران و جهان روایت کنند.
این مراسم تجلیل، بخشی از اقدامات مستمر حمایت از خانوادههای مجروح و از دسترفته در جریان جنگ است و بیانگر انسجام اجتماعی و استقامت مردم ایران در برابر سختیهاست. روایت این مادر، ضمن بازتاب آخرین اخبار جنگ، نشان میدهد که حتی در سختترین لحظات، روحیه مقاومت و امید در خانوادههای ایرانی زنده میماند و پیوند عمیق آنها با سرزمین، فراتر از هر غمی پایدار است.