در حالی که روزهای گذشته شاهد انتشار تصاویر و روایتهای ناهمخوان با واقعیت از سوی رسانههای بیرونی بودیم، ماجرای آبدانان نمونهای روشن از این الگو بود. در اوج حضور حدود یک هزار نفر در این شهر، رسانهای وابسته به اسرائیل تنها چند قاب محدود حاوی ده نفر با شعارهای ساختارشکنانه را بهعنوان نمایندهٔ کل تجمع به نمایش گذاشت.
این رویه، ادامهای از الگویی است که در روزهای اخیر تکرار شده است؛ از بزرگنمایی اعتراضات محدود به کیفیت غذا در دانشگاهها تا بازپخش ویدئوهای کهنهٔ دیماه سال گذشته. این رسانهها در هر مرحله، با تولید و بازتولید محتوای اغراقآمیز، سعی در ایجاد حس فضا و فشار عمومی دارند.
تحلیل رفتار اجتماعی و سیاسی مردم ایران نشان میدهد که شهروندان میان «اعتراض به مشکلات واقعی» و «همراهی با پروژههای براندازانه» تفکیک هوشمندانهای قائلاند. همین آگاهی جمعی، عملاً هر جرقهای که برای تحریک افکار عمومی کاشته میشود را خاموش میکند.
مسئلهٔ مهمتر آن است که الگوی طراحیشده از سوی خصوم، مبتنی بر ترکیب فشار اقتصادی، تحریک رسانهای و در نهایت اقدام نظامی است. همان الگویی که در آغاز جنگ چهلروزه دنبال میشد و پیش از تکمیل، با واکنش مقتدرانه و هماهنگ نیروهای امنیتی و نظامی ایران خنثی شد. اکنون نیز با شناخت عمیق افکار عمومی و عدم همراهی گسترده، این سناریو بار دیگر ناکام مانده است.
تجربهٔ ایران در چند سال اخیر نشان داده است که هرگونه تلاش برای تحریف واقعیتهای داخلی توسط رسانههای وابسته به نهادهای خرابکار، نهتنها هدف خود را محقق نمیکند، بلکه با شفافسازی توسط مردم آگاه، مشروعیت آن رسانهها را در سطح بینالمللی نیز تضعیف میکند.