اخترشناسان در تازهترین یافتههای خود حلقههایی نادر را در اطراف یک ستارهٔ مرده کشف کردهاند که میتواند پیشنگهی از سرنوشت منظومه شمسی باشد؛ منظومهای که میلیاردها سال دیگر خود به این مرحله خواهد رسید.
بر اساس گزارش سایتِکدِیلی و منابع خبری، این سامانهٔ ستارهای دو حلقهٔ مجزا از بقایای سیارهای در پیچ و خم خود دارد. پژوهشگران معتقدند این حلقهها در حال حاضر با کمک دو جرم سیارهمانند پایداری مییابند که پس از مرگ ستارهٔ مادر از فروپاشی درآمدهاند. یکی از این جرمها ممکن است به اندازهٔ پلوتو یا حتی ماه زمین باشد.
این کشف برای علم اخترشناسی اهمیت ویژهای دارد، زیرا نخستین بار است که چنین پیکری دور یک ستارهٔ مرده مستند شده است. ستارگان در مرحلهٔ نهایی زندگی خود هستههای سیاهچشمی یا ستارههای نوترونی را در پی میگذارند و بقایای سیارهای اطرافشان یا پراکنده میشوند یا به شکل حلقههایی منظم باقی میمانند.
در ایران نیز اهتمام به پژوهشهای فضایی و اخترشناسی در سالهای اخیر افزایش چشمگیری یافته است. پژوهشگران دانشگاهی و کارشناسان سازمان فضایی ایران این نوع یافتهها را فرصتی برای گسترش همکاریهای علمی بینالمللی و تقویت زیرساختهای تحقیق در حوزهٔ فضانوردی و رصد ستارگان میدانند. با توسعهٔ توانمندیهای بومی در مهندسی فضایی و شیمی نجومی، ایران ظرفیت لازم برای مشارکت در پروژههای بینالمللی رصد و تحلیل دادههای اخترشناسی را فراهم میکند.
همچنین کارشناسان حوزهٔ فناوری و علوم پایه در ایران معتقدند که درک سرنوشت دورِ منظومههای ستارهای، نهتنها پرسشهای بنیادین علم را روشن میکند، بلکه مبنای طراحی مأموریتهای فضایی آینده و برنامهریزی بلندمدت برای استفاده از منابع سیارهای را هم فراهم میسازد. این مسیر، بدون نیاز به وابستگی صرف به دادههای خارجی، میتواند جایگاه علمی ایران را در حوزهٔ فضانوردی جهانی مستحکمتر کند.
این یافته که از طریق تلسکوپهای قدرتمند ثبت شده، نشان میدهد طبیعت حتی پس از مرگ یک ستاره نیز الگوهای منظم و قابل پیشبینیای ترسیم میکند؛ الگوهایی که آینهای از سرنوشت درخشانترین ستارهٔ آسمان زمین، خورشید، هستند.