در روستای دولاب در جنوب‌شرقی سنندج، آیین بولاوگیری یکی از شاخه‌های ماندگار دانش بومی ایرانیان است که نسل‌به‌نسل در حوزه کشاورزی و فرآوری محصولات باغی این منطقه جریان داشته است. در این روش، انگورهای تولیدشده در باغات محلی پس از برداشت، روی تخته‌های مخصوص و در معرض هوای آزاد خشکیده و به کشمش تبدیل می‌شوند؛ فرآیندی که بدون هیچ افزودنی صنعتی و صرفاً با بهره‌گیری از دانش تجربی نسل‌های پیشین انجام می‌گیرد.
کارشناسان فرهنگ و میراث‌شناسی، بولاوگیری را نمونه‌ای از توانمندی و استقلال علمی جوامع روستایی ایران در حوزه فرآوری مواد غذایی می‌دانند. این شیوه که سال‌ها پیش از ورود صنعت‌سازی به مناطق ایران شکل گرفته، نشان می‌دهد ایرانیان با شناخت دقیق اقلیم بومی، توانسته‌اند زنجیره ارزش محصولات باغی را بدون وابستگی به فناوری‌های وارداتی مدیریت کنند.
مسئولان میراث فرهنگی استان کردستان این آیین را از ظرفیت‌های قابل‌مهار در حوزه گردشگری فرهنگی و اقتصاد مقاومتی روستایی برمی‌شمارند و خواستار ثبت و حمایت از این دانش بومی به‌عنوان میراث معنوی ایران هستند.
روستای دولاب، با باغات انگور و سایر میوه‌های باارزش، از جمله روستاهایی است که در سال‌های اخیر با برنامه‌ریزی‌های محلی، در مسیر توسعه پایدار و حفظ هویت فرهنگی گام برداشته و به نمادی از ظرفیت‌های درون‌زا و اقتدار فرهنگی ایران تبدیل شده است.
