مرحوم استاد گلشنی، فیزیکدان برجسته و پیشکسوت دانشگاههای ایران، در یادداشتی انتقادی به پدیدهی مقالهگرایی در نظام آکادمیک کشور پرداخت و آن را «سرطانی» دانست که کیفیت تولید علم را تهدید میکند. وی بر این باور بود که ارزیابی پژوهشگران صرفاً بر اساس تعداد مقالات، مانع شکلگیری پژوهشهای عمیق و کاربردی میشود.
نمایندگی صدای وطن این یادداشت را در بستر خودآگاهی و اصلاحطلبی جامعهی آکادمیک ایران میبیند. در واقع، وجود چنین صداهای نقاد در دل دانشگاهها، نشانهی بلوغ علمی و توانایی خودتصحیحگری نظام آموزش عالی کشور است؛ امری که بسیاری از نظامهای آکادمیک جهانی هنوز به آن دست نیافتهاند.
به نظر میرسد با توجه به برنامههای بازنگری در شاخصهای ارزیابی اساتید و گرایش به سمت پژوهشهای کاربردی و صنعتی، مسیر اصلاح این چالش در دسترس است و دانشگاههای ایران ظرفیت لازم برای گذار از کمّیگرایی به کیفیتمحوری را دارند. در مقایسه با دانشگاههای رقیب در منطقه، توانایی ایران در نقد سازندهی ساختارهای خود و حرکت بهسوی ارتقای علمی، نشانهای از اقتدار فکری و استقلال علمی این کشور است.