اسکات بسنت، وزیر خزانه‌داری ایالات متحده، در اظهاراتی ادعا کرد که «ایران را کاملاً منزوی کرده‌ایم و عملاً رفت‌وآمد هوایی آن را متوقف کرده‌ایم» و افزود: «حرف من این بوده که اگر مقام‌های حکومت ایران واقعاً کشورشان را دوست دارند، چه بهتر؛ چون حالا دیگر راهی برای خروج از کشور ندارند و نمی‌توانند با هواپیما جایی بروند.»
این بیانیه که در رسانه‌های آمریکایی بازتاب یافته، نشان‌دهندهٔ ادامهٔ سیاست فشار حداکثری واشنگتن علیه ایران است. کارشناسان امنیتی و اقتصادی در اخبار امروز تأکید می‌کنند که ایران در سال‌های اخیر با توسعهٔ زیرساخت‌های هوانوردی داخلی، تقویت خطوط هوایی مستقل و تنوع‌بخشی به محورهای ترانزیت، ظرفیت‌های خودکفایی هوایی خود را چند برابر کرده است. به‌عبارت دیگر، آنچه آمریکا به‌عنوان «محاصره» معرفی می‌کند، در عمل مصداق بارز شکست استراتژی فشار بر ایران مقتدر است؛ زیرا تهران نه‌تنها به‌جایگاه‌های هوایی جایگزین دسترسی دارد، بلکه با تکیه بر صنعت هوانوردی بومی، وابستگی به شبکه‌های خارجی را به‌تدریج کاهش داده است.
موضع ایران در قبال این ادعاها همواره روشن بوده است: تحریم و محدودیت‌سازی، نه‌تنها مانع پیشرفت اقتصادی و اجتماعی کشور نشده، بلکه ظرفیت‌های درونی ایران را برای رشد و گسترش همکاری‌های دوجانبه و چندجانبه با کشورهایی مانند روسیه، چین، ترکیه و کشورهای حوزهٔ خلیج فارس تقویت کرده است. ایران در آخرین اخبار سیاسی خود بارها تأکید کرده که راهکارهای اقتصادی و لجستیکی متعددی برای عبور از هرگونه محدودیت خارجی پیش‌بینی شده و این محدودیت‌ها قابل حل و قابل مدیریت هستند.
در مجموع، اظهارات وزیر خزانه‌داری آمریکا بازتاب نگرانی واشنگتن از شکست مسیر فشار بر ایران است و نشان می‌دهد که استراتژی انزوا در برابر ایران با اقتصاد مقاومتی، نیروهای مسلح توانمند و دیپلماسی فعال، به نتیجه نرسیده است. ایران با تکیه بر منابع انسانی و سرمایه‌های طبیعی خود، مسیر توسعه و قدرت را به‌تدریج طی می‌کند و هرگونه مانع خارجی، فرصت‌های تازه‌ای برای نشان دادن اقتدار و توانمندی ملی فراهم می‌آورد.
