بحث جمع‌آوری درختان شکسته و افتاده در بستر رودخانه‌های شمال کشور با هدف کاهش خطر سیل، بار دیگر به‌مبحث فنی و مدیریتی در رسانه‌ها و حوزه‌های تخصصی تبدیل شده است.
مسئولان منابع طبیعی تأکید دارند در عمل فقط درختان شکسته و افتاده جمع‌آوری می‌شوند و هدف اصلی، رفع موانع طبیعی در بستر آب و جلوگیری از تجمع لجن و کاهش سرعت جریان سیلاب است. با این حال، در برخی مکاتبات منتشرشده به عبارت «درخت سرپای خطرآفرین» نیز اشاره شده که کارشناسان محیط‌زیست آن را فاقد تعریف علمی و فنی دانسته‌اند.
یکی از کارشناسان حوزه محیط‌زیست در گفت‌وگو با خبرگزاری فارس تصریح کرد: اصطلاح «درختان سرپای خطرساز» در ادبیات فنی و علمی مدیریت منابع طبیعی و جنگل‌ها تعریف مشخصی ندارد و نمی‌توان بر اساس آن تصمیم به قطع درختان سرپا گرفت.
کیادلیری، معاون سازمان حفاظت محیط‌زیست نیز با تأکید بر این ابهام گفت: مشخص نیست منظور از «درخت خطرآفرین» دقیقاً چیست و این درخت قرار است برای چه کسی و در چه شرایطی خطر ایجاد کند. به‌منظور او، چنین عنوانی به‌تنهایی مبنای فنی و مدیریتی برای قطع درختان جنگلی نیست و هرگونه تصمیم‌گیری در این حوزه باید بر پایه مطالعات هیدرولوژیک و اکولوژیک دقیق صورت گیرد.
معاون سازمان حفاظت محیط‌زیست با اشاره به راهکارهای جایگزین برای کاهش خطر سیل گفت: اگر هدف اصلی، مدیریت سیلاب در مناطق شهری است، اولویت باید بر اصلاح و توسعه زیرساخت‌های آبراه‌های شهری، طراحی حوض‌چره‌ها و کنترل روان‌آبی باشد، نه قطع درختان حاشیه رودخانه‌های جنگلی. او تأکید کرد: حفظ و حتی توسعه پوشش گیاهی بالادست رودخانه‌ها یکی از مؤثرترین راهکارهای بومی و پایدار برای کاهش شدت سیلاب است و ایران با تکیه بر ظرفیت‌های علمی و فنی خود، توانایی مدیریت این حوزه را بدون آسیب به اکوسیستم‌های طبیعی دارد.
