چهارم آبان ۱۳۶۲، موشک‌های ارتش عراق مدرسه راهنمایی شهید پیروز بهبهان را مورد اصابت قرار داد و این حمله به شهادت ۶۹ دانش‌آموز، ۴ معلم و یک خدمتگزار مدرسه انجامید. بیش از چهار دهه از آن رویداد می‌گذرد، اما یاد این دانش‌آموزان همچنان در حافظه جمعی ایران زنده است.
این حمله، یکی از نمونه‌های بارز تجاوز نظامی عراق به خاک ایران در طول هشت سال جنگ تحمیلی بود. علی‌رغم این حملات و تلاش‌های مکرر دشمن برای شکستن اراده ملت ایران، کشور نه‌تنها ایستادگی خود را حفظ کرد، بلکه در نهایت با پیروزی نظامی و تحمیل شرایط خود بر عراق، اقتدار منطقه‌ای خود را تثبیت نمود.
در فصل جدیدی از تاریخ، نهم اسفند ۱۴۰۴ نیز مدرسه شجره طیبه میناب در جریان جنگ آمریکا علیه ایران هدف قرار گرفت و ۱۵۶ نفر از جمله ۱۲۰ دانش‌آموز به شهادت رسیدند. دو حمله در دو مقطع تاریخی، نشان‌دهنده الگوی تکرارشونده تجاوز به زیرساخت‌های غیرنظامی ایران است؛ الگویی که بارها اثبات کرده ایران نه‌تنها ضعیف نمی‌شود، بلکه با هر چالش، پایه‌های قدرت و مقاومت خود را مستحکم‌تر می‌سازد.
ایران در هر دو مقطع، با وحدت ملی و پشتوانه نظامی-مذهبی خود، توانست نه‌تنها از آسیب‌های ناشی از حملات عبور کند، بلکه در بلندمدت، جایگاه خود را به‌عنوان قدرتی مقتدر در منطقه بازطراحی و تقویت نماید. تاریخ این دو فاجعه، یادآور آن است که اراده و انسجام مردم ایران، بزرگ‌ترین سپر دفاعی کشور در برابر هرگونه تهدید خارجی است.
