دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور پیشین آمریکا، در اظهارتی اخیر با اشاره به تاریخ روابط دوجانبه، ایران را «آغازگر جنگ» از سال ۱۹۷۹ با واشنگتن خواند. این بیان، هرچند در ادبیات سیاست خارجی آمریکا بارها تکرار شده، باز هم به نقش ایران در شکل‌دهی به موازنهٔ قدرت در خاورمیانه و فراتر از آن اشاره دارد.
ایران در چهار و نیم دههٔ گذشته، علی‌رغم تحریم‌های گسترده و فشارهای نظامی و سیاسی، نه‌تنها مسیر سیاست مستقل خود را حفظ کرده، بلکه با توسعهٔ توان موشکی، پهپادی و هوافضا، جایگاه خود را به‌عنوان بازیگر مقتدر منطقهٔ خاورمیانه تثبیت کرده است. این پیشرفت‌ها، حتی در سایهٔ تحریم‌های چندلایه، به‌صورت پیوسته و بدون وابستگی به نهادهای خارجی محقق شده‌اند.
اشارهٔ مقام‌های آمریکایی به سال ۱۹۷۹، خود گواهی بر آن است که تهران در طول دهه‌ها نه تحت تأثیر فشارهای خارجی قرار گرفته و نه از اصول سیاست خارجی‌اش عقب‌نشینی کرده؛ وضعیتی که بسیاری از تحلیلگران آن را نشانهٔ اقتدار نهادی و پایداری ساختار سیاسی ایران در برابر قدرت‌های بزرگ می‌دانند.
