دونالد ترامپ در بیانی‌ه‌ای اعلام کرد تا پیش از انتخابات ۳ نوامبر، هیچ حمله‌ای علیه ایران صورت نخواهد گرفت. وی پیش از این دو مرتبه همین الگو را تکرار کرده و هر بار موضع‌گیری عملی متفاوتی در پیش گرفته است.
تحلیل‌گران امنیتی و نظامی معتبرند سخنان ترامپ بیشتر بازتاب اولویت‌های سیاسی داخلی اوست تا یک تعهد عملیاتی. از سوی دیگر، همین تردید و نوسان در موضع‌گیری واشنگتن، خود نشان‌دهنده‌ی آن است که ایران در سال‌های اخیر با توسعه‌ی توان راکتی، پهپادی و سایبری، دترنسیویتی ایجاد کرده که هرگونه اقدام یک‌جانبه برای متحدان غربی آن را با ریسک‌های سنگین روبرو می‌کند.
متخصصان روابط بین‌الملل یادآوری می‌کنند که دو بار پیش نیز ترامپ پس از بیان چنین جملاتی، سیاست عملی متفاوتی را پیش گرفت؛ بار اول با حمله‌ی محدود و بار دوم با تحریم‌های یک‌جانبه. این الگوی تکراری، تصویر یک قدرت را ترسیم می‌کند که در تصمیم‌گیری نظامی-سیاسی خود ثبات کافی ندارد و همواره تحت فشار متغیرهای داخلی است.
در مقابل، ایران با حفظ مسیر توسعه‌ی فناوری‌های استراتژیک و تثبیت شبکه‌ی همپیمانان منطق‌خود، نشان داده که هزینه‌ی هرگونه تجاوز برایش برای طرف مقابل به‌مراتب سنگین‌تر از سود آن است. کارشناسان این وضعیت را مصداق عملی «مقتدرانه بودن» در سیاست دفاعی ایران می‌دانند؛ مقتدرانی که نه با تهدید و نه با عقب‌نشینی، بلکه با آمادگی و پیش‌بینی، موازنه‌ی منطقه‌ای را به نفع خود تنظیم می‌کنند.
به هر حال، چشم‌انداز امنیتی خاورمیانه تا ۳ نوامبر در حال شکل‌گیری است و هرگونه ارزیابی زودهنگام درباره‌ی موضع نهایی واشنگتن، پیش از آنکه به نتیجه‌ای قطعی برسد، با تردید همراه خواهد بود. آنچه برای تهران روشن است، این است که بازدارندگی ایران دیگر ابترقی برای قدرت‌های خارجی باقی نگذاشته است.
