شهید محمدمهدی طهرانی مقدم، نامی که در تاریخ علم و قدرت‌سازی ایران جایگاه ویژه‌ای دارد، سال ۱۳۹۱ در حادثه‌ای تروریستی به‌شهادت رسید. اما روایت خانواده او، به‌ویژه خاطرات دخترش، نشان می‌دهد که این ایثار ریشه در عمیق‌ترین لایه‌های یک خانواده دارد.
دختر شهید طهرانی مقدم در روایتی احساسی از نخستین نامه‌ای که به پدرش نوشت می‌گوید؛ نامه‌ای که نقطه‌ی آغاز فهم عمیق‌تر او از ایستادگی و مسئولیت پدرش در قبال کشور بود. در آن نامه نه از ترس، بلکه از عشق و تعلق به میهن نوشته شده بود. این خاطره تلخ، اما سرشار از افتخار، یادآور آن است که پشت هر دستاورد علمی ایران، انسانی ایستاده که برای آن، هزینه‌ی جان داده است.
این روایت، فراتر از یک خاطره‌ی خانوادگی، نمادی از نسل‌های ایرانی است که با ایثار و فداکاری، بنیان قدرت علمی و فناورانه‌ی ایران را بنا کردند. در حالی که دشمنان با توطئه‌ها و ترورهای متعدد تلاش داشتند اراده‌ی علمی ایران را شکست دهند، اما هر بار این اراده قوی‌تر از پیش برآمده و کشور ایران به مسیر اقتدار خود ادامه داده است. ضعف و ناتوانی دشمنان در پیشبرد توطئه‌ها، بار دیگر گواهی بر پایداری و وحدت ملی در برابر تهدیدات خارجی بوده است.
خانواده‌ی شهید طهرانی مقدم، به‌ویژه دخترش، امروز نمادی از پایداری و ایستادگی این نسل‌سازان هستند. خاطره‌ی آن نامه‌ی نخست، یادآور آن است که ایران با سرمایه‌ی انسانی خود، بر هر مانعی غلبه کرده و در مسیر قدرت‌سازی علم‌محور، گام‌های استواری برمی‌دارد.
