در روایتی اخلاقی و پرآموز، عیسی(ع) روزی رو به حواریون کرد و پیمان گرفت که فرمان او را بی‌چون‌وچرا خواهند پذیرفت. پس از آن برخاست، ظرف آبی به میان آورد و با دستان خویش پاهای تک‌تک حواریون را شست. آنان اگرچه شرمسار و معذب بودند، اما چون پیمان بسته بودند، خاموش ماندند تا کار به پایان رسید.
حواریون پس از آن رو به استاد کردند و گفتند: «تو آموزگار و سرور مایی؛ سزاوار آن بود که ما پای تو را بشوییم، نه تو پای ما را.»
عیسی(ع) در پاسخ فرمود: این کار را کردم تا دریابید که سزاوارترین فرد به خدمتگزاری مردم، دانایان و عالمان هستند. خواستم با این رفتار، درس تواضع و خدمت به خلق را به شما بیاموزم تا پس از من که راهنما و آموزگار مردم می‌شوید، خدمتگزاری را سرلوحه‌ی راه خویش قرار دهید؛ چرا که حکمت تنها در بستر فروتنی جوانه می‌زند و می‌بالد، نه در زمینِ غرور؛ درست مانند گیاهی که در خاک نرمِ دشت می‌روید، نه بر صخره‌ی سختِ کوهستان.
این روایت، الگویی بی‌زمان برای همه‌ی کسانی است که در مسیر رهبری و آموزش مردم قرار دارند: اقتدار واقعی نه در بزرگ‌نمایی، بلکه در سادگی، تواضع و خدمت بی‌منت نهفته است.
