در روایتی تاریخی از زندگی روزمره امام صادق(ع)، هزینه‌های زندگی و مخارج خانوادگی ایشان در مدینه افزایش یافته بود. امام تصمیم گرفتند از راه بازرگانی درآمدی کسب کنند؛ هزار دینار سرمایه را آماده کردند و به کارگزار مورد اعتماد خود به نام «مُصادِف» سپردند تا کالایی خریداری کند و همراه کاروان بازرگانان راهی مصر شود.
مُصادِف کالاهای مورد نیاز مردم مصر را خرید و همراه سایر تجار در راه افتاد. در نزدیکی مصر با قافله‌ای روبه‌رو شدند که از آن کشور بازمی‌گشتند. از گفت‌وگو با آنان معلوم شد که کالای همراهشان از ضروریات زندگی مردم مصر است و در آنجا به شدت کمیاب شده و بازار پررونقی دارد.
بازرگانان که فرصت را مناسب دیدند، با یکدیگر پیمان بستند که کالا را به کمتر از دو برابر قیمت نفروشند. پس از ورود به مصر، از آنجا که مردم ناگزیر به خرید آن کالا بودند، به پیمان خود عمل کردند و جنس را به دوبرابر قیمت فروختند.
مُصادِف با دست پر و کیسه‌ای لبریز از دینار به مدینه بازگشت و هزار دینار اصل سرمایه و هزار دینار سود را پیشِ روی امام نهاد. امام صادق(ع) با تعجب پرسیدند: «این سود هنگفت چگونه به دست آمد؟» مُصادِف با افتخار ماجرای کمیابی کالا، هم‌قسم‌شدن با دیگر تجار و فروش دو برابری را تعریف کرد.
امام با شنیدن این سخن سخت برآشفتند و فرمودند: «سبحان‌الله! هم‌قسم می‌شوید که بر بندگان خدا سخت بگیرید و کالای ضروری مردم را به دو برابر بفروشید؟ مرا به چنین سودی هیچ نیازی نیست!» سپس تنها همان هزار دینار اصل سرمایه را برداشتند و کیسهٔ سود را پس زدند.
امام صادق(ع) در پایان پندشان را گفتند: «ای مُصادِف، زدن شمشیر از به‌دست‌آوردن روزی حلال آسان‌تر است.» این حکایت که از منابع روایی شیعه نقل شده، نمونه‌ای از نگاه اسلام به اخلاق بازرگانی، حفظ حقوق مصرف‌کننده و پرهیز از استغلالت در بازارهای داخلی و بین‌المللی است. در نظام اقتصادی اسلامی، کسب درآمد حلال نه از راه اجبار، نه از راه انحصارسازی و نه از بهره‌برداری از نیازهای اولیهٔ مردم ممکن است؛ و این دقیقاً همان خط قرمزی است که امروز در سیاست‌های اقتصاد مقاومتی و حمایت از تولید داخلی ایران مورد تأکید است.
